heijmerikx.nl

Information

This article was written on 07 jan 2011, and is filled under Algemeen.

De geschiedenis van Monaco en de familie Grimaldi.

Monaco is een van ’s werelds kleinste staatjes; het oppervlak is niet groter dan 1,95 km2, het aantal inwoners bedraagt 34.000. Het ontstaan ervan is te danken aan een historisch toeval. Documenten die teruggaan tot de vijfde eeuw voor Chr. maken melding van een Ligurische nederzetting op de rotsen. De Romeinse versterkingen waren gedurende de hele middeleeuwen een ideale schuilplaats voor piratenbendes. Pas tegen het einde van de twaalfde eeuw trok dit rotsachtige stukje land aan de Middellandse Zee de aandacht van de gevestigde machten. De graven van Provence, vazallen van het Heilige Roomse Rijk, zagen de strategische betekenis ervan in en verkregen de titel ‘Landheren van Monaco’; ze waren vastbesloten de piraten te verdrijven. Dit leenheerschap was van korte duur. In 1162 en 1191 kende de keizer het nieuwe leen toe aan Genua. In deze periode werd Italie goeddeels verscheurd door de twisten tussen de Gibellijnen, voorstanders van de keizerlijke suprematie, en de Welfen, die de pauselijke macht voorstonden. De toekomstige onafhankelijkheid van Monaco was een van de kleine repercussie van deze politieke tweestrijd.

In 1297 namen de Gibellijnen de macht in Genua over, en de machtige familie der Welfen, voorheen heersers van de stad, begonnen hun lange periode van verbanning. Onder degenen die van huis en haard verdreven waren, bevond zich ook Francesco Grimaldi, die zijn toevlucht nam tot gewapend optreden ten einde voor zichzelf en zijn nageslacht een leen te veroveren. Viel zijn keuze bij toeval op Monaco? Had een van Francesco’s voorvaderen ooit, zoals sommige historici beweren, Monaco geregeerd uit naam van de graven van Genua? Voor geen van beide veronderstellingen valt enig bewijs te leveren. Wat we wel weten is dat Francesco en zijn broer Rainier zich op kerstavond 1306 verkleedde als monniken, en zo de stadspoorten lieten openen om hun troepen door te laten. Dit beroemde verhaal valt nog altijd af te lezen van het wapenschild van de Grimaldi’s:

Genua bleef twee eeuwen van strijd en beleg aanspraak maken op het gebiedsdeel, en niet eerder dan in 1482 ging Lodewijk XI akkoord met het onder zijn bescherming brengen van het leen, met dien verstande dat het ‘buiten de grenzen van het eigenlijke koninkrijk’ bleef. Deze erkenning van onafhankelijkheid werd in 1489 en 1512 bevestigd door Karel VIII en Lodewijk XII, en bovendien door de hertog van Savoie, wiens macht zich aan beide zijden der Alpen uitstrekte. De politieke hergroepering van 1524 bracht Monaco onder bescherming van Karel V, en daardoor kwam de erkenning van onafhankelijkheid van deze kleine staat door het Heilige Roomse Rijk en Spanje.

De titel Prins van Monaco verschijnt voor het eerst in een officiele akte in 1612, en werd formeel door Frankrijk erkend in 1641, ten tijde van Lodewijk XIII. Onderwijl voegden de prinsen van Monaco de lenen Menton en Roquebrune toe aan hun gebied. Deze twee steden waren aanvankelijk in leen gegeven aan Savoie, maar werden nu ingelijfd bij het vorstendom. In diezelfde tijd kende Lodewijk XIII aan prins Hercule van Monaco de Franse titels hertog van Valentinois, markies van Les Baux en graaf van Carlades toe.

In 1731 stierf de lijn-Grimaldi voor het eerst uit. Antoine I had namelijk geen zonen, en dus ging de troon naar zijn oudste dochter, Loise-Hyppolite, de vrouw van Jacob van Goyon-Matignon. Deze laatste nu, jongste zoon van een van oorsprong Normandische familie, was bereid naam en wapenschild van de Grimaldi’s te voeren.

In 1792 kwam er, althans tijdelijk, een eind aan de verfijnde structuur die de landheren en prinsen van Monaco hadden geweven. In februari van dat jaar verklaarde de bevolking, de prinsen van hun troon vervallen en verklaarden zich trouw aan de Franse Republiek. In feite verbleven de prinsen al eeuwen voornamelijk te Versailles, terwijl ze slechts zo nu en dan even in Monaco te vinden waren. Honorius III en zijn oudste zoon werden gevangen gezet. Joseph, de jongste, ging naar het buitenland, terwijl zijn vrouw in Parijs bleef en op het schavot de dood vond. Monaco was de komende 21 jaar zijn zelfstandigheid kwijt.

In 1815 kwamen de Grimaldi’s weer aan de macht. Het gebied dat Honorius had geerfd was doodgebloed en volkomen vernietigd door de jaren van anarchie. Ondanks dat waren zijn onderdanen niet bijzonder gecharmeerd van zijn autoritaire bewind. Zijn broer en opvolger, Florestan I, boekte evenmin succes bij zijn zinloze pogingen de economie van het vorstendom te stimuleren, ondanks de steun van zijn vrouw Caroline Gilbert.

Zijn op het volk gerichte initiatieven en zijn liberale houding ten spijt, minder belastingen en accijnzen, kosteloos onderwijs en onderdak, leek tegen 1848 een fiks aantal van zijn onderdanen bereid over te gaan tot gewapende opstand. Menton en Roquebrune rebelleerden en eisten samenvoeging bij het koninkrijk Piemonte Sardinië. Naar aanleiding van een referendum dat de regeringen van Frankrijk en Italië werd gehouden, werden zij definitief bij Frankrijk ingelijfd. Twee jaar later verscheen de tovenaar ten tonele die de Monegaskische rots in zijn oude eer en glorie zou herstellen.

In 1856 werd de maatschappij die tot taak kreeg het gebied aan zee te ontwikkelen tot een toeristisch aantrekkelijk oord in het leven geroepen; het duurde nog tot 1863 voor er onder leiding van Louis Blanc, benoemd door Karel III, werkelijk iets gebeurde. Gokken, een bezigheid die in de buurstaten verboden was, zou van Monaco een luxueus oord maken, waar een onuitputtelijke stroom goud in de schatkisten der prinsen zou vloeien. Het vorstendom dat na de afscheiding van Menton en Roquebrune nog slechts uit de stad Monaco bestond, onderging een min of meer denkbeeldige vergroting. Op verzoek van Louis Blanc ging Karel III akkoord met de stichting van Monte-Carlo, een nieuwe stad-speciaal gericht op toeristisch vertier en gokken. Het succes ervan overtrof alle verwachtingen, en is nimmer ingezakt, hoewel gokken tegenwoordig nog maar een klein deel van de vorstelijke inkomsten uitmaakt.

Vlak na de Eerste Wereldoorlog gaf de oplossing van een overigens klein probleempje inzake de civiele status, de Grimaldi’s hun kans om terug te keren. In 1918 begon de Franse regering zich bezorgd te maken over het ongehuwd blijven van Lodewijk, de 48 jaar oude troonopvolger. Zij vreesden dat bij zijn eventuele dood, de troon mogelijk zou vallen aan de Duitse prinsen, hertogen van Urach, en afstammelingen van prinses Florestine van Monaco. De machtige Derde Republiek drong Albert I, de soevereine prins, een verdrag op, waarbij de buitenlandse en economische politiek van het vorstendom stevig aan banden werd gelegd. Als de dynastie mocht uitsterven, zou Monaco Frans grondgebied worden.

Om deze eventualiteit voor te blijven adopteerde de erfgenaam van de troon Louis de latere Lodewijk II, met toestemming van zijn vader Albert I, zijn onwettig kind, geboren in 1889 te Algerije uit een relatie met een wasvrouw, Marie Juliette Louvet. Als gevolg hiervan werd Charlotte Louvet in 1919 ‘Hare Doorluchtige Hoogheid prinses Charlotte van Monaco, Hertogin van Valentinois’. In 1922 trouwde zij met graaf Pierre de Polignac, afstammeling van een oud, adellijk Frans geslacht. Net als Jacob van Goyon-Matignon, verre voorvader van zijn vrouw, stemde graaf Pierre de Polignac ermee in afstand te doen van zijn eigen naam, wapenschild en titel, en die van zijn schoonvader te nemen. Overigens werd hun huwelijk na 13 jaar ontbonden. Hij werd dus ‘Zijne Doorluchtige Hoogheid prins Pierre van Monaco’. Uit deze verbintenis werden twee kinderen geboren: prinses Antoinette in 1920, die in 1951 tot barones van Massy werd uitgeroepen, en prins Rainier, de huidige soeverein, op 10 november 1923. In 1944 abdiceerde Charlotte ten gunste van haar zoon bij diens 21e verjaardag. Bij de dood van zijn grootvader Lodewijk II op 9 mei 1949 werd Rainier IIIdus zijn opvolger, soeverein prins van Monaco. Lodewijk II, was overigens op 76 jarige leeftijd alsnog voor de 1e keer getrouwd en wel met de Franse actrice Ghislaine Domanguet in 1946. Rainier en zijn stiefmoeder, hebben overigens steeds overhoop gelegen. Zij was het overigens ook, die in 1964 pikante memoires schreef en publiceerde. In 1956 treed Rainier III in het huwelijk met de Amerikaanse filmster Grace Patricia Kelly. Uit het huwelijk tussen Rainier en Grace Patricia Kelly, werden drie kinderen geboren: Prinses Caroline Louise Marguerite (23-01-1957), erfgenaam prins Albert Alexander (14-03-1958) en prinses Stephanie Marie Elizabeth (1-02-1965). Prinses Grace komt om bij een auto-ongeluk op 14 september 1982 in Monte Carlo Monaco, waarbij zij zelf aan het stuur zit, van de weg afraakt en van de berghelling naar beneden stort. Haar dochter Stefanie zit bij haar in de auto, hoe het ongeluk heeft plaatsgevonden is met geheimzinnigheid omgeven, en allerlei speculaties doen de ronde.

Prins Rainier III is overleden in de ochtend van 6 april 2005, en bijgezet in het familiegraf van de Grimaldi’s op 15 april 2005. Zijn zoon Prins Albert had op 31 maart 2005 de taken van zijn vader overgenomen, die 1 week later overleed.

Prins Albert Alexandre Louis Pierre Grimaldi is sinds 6 april 2005 regerend vorst van het prinsdom Monaco, op 12 juli besteeg hij de troon en de officiele inzegening vond plaats op 19 november van dat jaar..

Prins Albert heeft maar liefst vijf keer meegedaan aan de Olympische Winterspelen als bobsleeër en is sinds 1989 IOC-lid. In april 2006 maakte hij een expeditie naar de Noordpool. Hij trad hiermee in de voetsporen van zijn overgrootvader Albert I die dit hem in 1906 voordeed en sluit aan bij de traditie van Monegaskische soevereinen om via hun positie de aandacht te vestigen op de milieuproblematiek.

Albert heeft twee buitenechtelijke kinderen. De op 24 augustus 2003 geboren zoon Alexandre Eroc Stephane Coste, de moeder is de Fransaise van Togolese afkomst Nicole Tossoukpe.

En een dochter, Jazmin Grace Grimaldi geboren op 4 maart 1992, de moeder is Tamara Rotolo. Als buitenechtelijke kinderen zijn ze beiden wel gewettigd maar niet troongerechtigd.

Bij gebrek aan legitiem nageslacht is Alberts beoogde opvolger zijn oudere zus Prinses Caroline, gevolgd door haar zonen en dochters. Met dat gegeven is Carolines oudste zoon Andrea de eerste man in de lijn van troonopvolging. Saillant is, dat hij (nog) geen prins is.

Albert heeft sinds 2006 een relatie met Charlene Wittstock, voormalig Olympisch zwemster afkomstig uit Zuid Afrika. In juni 2010 maakte prins Albert zelf bekend dat hij gaat trouwen met Charlene Wittstock, die twintig jaar jonger is dan Albert.

De start van hun huwelijk was met geheimzinnigheid omgeven, de geruchtenstroom hield niet op en was voer voor de roddelbladen. Maar hun huwelijk hield stand, en werd verblijd met een tweeling, die op 10 december 2014 in Monaco werden geboren. Gabriella Therese Marie de eerstgeborene en Jacques Honore Rainier die 2 minuten later ter wereld kwam, maar desondanks de beoogd troonopvolger is, zijn op woensdag 7 januari 2015 officieel getoond aan het Monegaskisch volk en de rest van de wereld.

Anton Heijmerikx

Geef een reactie