heijmerikx.nl

Information

This article was written on 13 dec 2008, and is filled under Religie.

Current post is tagged

Alle pausen tot heden (deel 3/5)

151 Leo IX 1049-1054 Hij was graaf Bruno von Egisheim und Gagsburg, en de 1e paus van de Gregoriaanse hervorming. Hij werd door zijn neef de keizer Hendrik II benoemd, maar voerde die naam pas, nadat bij acclamatie door de kerk in Rome was geaccepteerd (februari 1048). Hij was een groot kerkhervormer, welke hij krachtig ter hand nam door het aantrekken van gelijkgezinden en het houden van vele synode’s (kerkvergaderingen) die hij vaak zelf voorzat, en waarbij beslissingen werden genomen tegen de simonie (verkopen van kerkelijke ambten), lekeninvestuur (inmenging van niet kerkelijke personen), en priesterhuwelijken. Politiek komt hij in conflict met de Noormannen in Zuid Italië, die hem verslaan en gevangen nemen (1053). Op 12 maart 1054 keert hij echter weer terug in Rome, om tot de ontdekking te komen dat enkele legaten (vertegenwoordigers) eigenmachtig de patriarch van Constantinopel te excommuniceren. De officiële ingangsdatum van die excommunicatie ligt tussen twee pauskeuzes in. Dit wordt gezien als het begin van de verwijdering tussen de Oosterse en Westerse kerk, het Oosters Schisma.
152 Victor II 1055-1057 Hij was verwant aan het Salische keizershuis. Hij steunde de kerkhervormingen en de keizerlijke politiek in Italië. Hij kroonde Hendrik IV in Aken tot keizer in 1056. In verzoeningspogingen met de machtige hertog Godfried II van Lotharingen, benoemde hij diens broer Frederik tot abt van het klooster Montecassino (1057), en die werd de opvolger bij de plotselinge dood van Victor II
153 Stephanus X 1057-1058 Hij was Frederik van Lotharingen, die de naam van Stefanus als paus aannam. Hij was hervormingsgezind, en dat was tegen de wil van de Romeinse adel, maar zijn broer was de machtige keizer Godfried met de baard van Lotharingen, en dat was een welkom evenwicht in het roerige Italië. Samen met zijn broer bereide hij een kruistocht tegen de Noormannen voor in Zuid Italië. Ook verbood hij de kardinalen na zijn dood tot een pauskeuze over te gaan, als niet Hildebrand ( een monnik, die door diverse legaten al geroemd werd, en al jarenlang onder verschillende pausen onomstreden was) in hun midden was.
153a Benedictis X 1058-1059 Tegenpaus, bijgenaamd Minchio (domkop), hij werd door de Tusculaanse aanhang bij afwezigheid van Hildebrand gekozen in april 1058, maar begin 1059 door Nicolaas II verdreven. Hij stierf in een klooster.
154 Nicolaas II 1058-1061 Eigenlijk Gerhard van Lotharingen die gekozen werd door hervormingsgezinde kardinalen onder leiding van Hildebrand, tegen de door de adel gekozen Benedictus X, en de pausnaam Nicolaas II aannam. Onder bescherming van Godfried van Lotharingen kon hij zich in januari 1059 in Rome vestigen, waar hij op het Lateraanse synode van april 1059 een decreet liet uitvaardigen, dat enkel kardinalen tot een pauskeuze konden komen. Op synoden in 1060 en 1061 liet hij strenge wetten aannemen tegen nogmaals simonie, eigen kerkenrecht en het priesterhuwelijk. Hij wist ook de Noormannen in Zuid Italië tot bondgenoten van het pausschap te maken. Zijn strenge hervormingswetten, werden door Duitse bisschoppen tegengewerkt.
154a Honorius II 1061-1072 Tegenpaus, die op goede voet stond met het keizerlijke hof, en liet zich door die groepering tot paus uitroepen, tegen de hervormingsgezinde Alexander II. Toen militaire expedities in 1061 en 1062 naar Rome niets uithaalden, ging de keizerlijk gezinde partij over op Alexander II, en werd Honorius II terzijde geschoven. Hij trok zich terug in zijn voormalige bisdom van Parma, maar bleef zich de rest van zijn leven als paus beschouwen.
155 Alexander II 1061-1073 Hij behoorde als bisschop van Lucca al tot de hervormingsgezinde partij. Zijn keuze werd sterk bepaald door Hildebrand, en het decreet van zijn voorganger, zonder vorstelijke inmenging zorgde voor een kortstondig schisma (kerkscheuring). Met steun van de hervormingsgezinden en de Noormannen, werd een steeds strenger saneringsprogramma uitgevoerd om simonie en lekeninvestituur tegen te gaan. Maar de steeds groter wordende invloed van de paus, leidde tot conflicten met de Duitse keizer Hendrik IV, die zijn macht tanende zag. Hij steunde de reconquista (strijd tegen de Moren in Spanje. In 1212 was die strijd gestreden, behalve in Granada waar de Moorse invloed tot 1492 gehandhaafd bleef, en dat is heden ten dage in die streken nog steeds zichtbaar)
156 Gregorius VII 1073-1085 Eigenlijk Ildebrando, of de monnik Hildebrand, een der beroemdste pausen uit de kerkgeschiedenis, die de herstelperiode die zich had ingezet, met kracht ter hand nam en uitbouwde, en onder vorige pausen was hij daarvan ook al de stimulator. Al tijdens de begrafenis van Alexander II 22 april 1073, werd hij door het volk bij acclamatie tot paus gekozen, en dat werd door de kardinalen later bevestigd. Verscherpte op verschillende synodes de wetten tegen de simonie, lekeninvestituur, priesterhuwelijken, en voerde een legatensysteem in, het benoemen van vaste vertegenwoordigers voor de paus.
In Spanje wist hij via Alfons VI van Castilië de Romeinse liturgie in te voeren, tegen de Engelse koning Willem de veroveraar nam hij een soepele houding aan, koninklijke investituur werd toegestaan, maar met de Franse koning Filips I was de verhouding zeer gespannen.
Hij had grote belangstelling voor de Oosterse kerk en voor Constantinopel. Zijn kruistochtoproep van 1047 bleef zonder gevolg. Met Hendrik IV, keizerkandidaat raakte hij in groot conflict (investituurstrijd, niet meer dan een strijd om de macht bij het benoemen van kerkelijke functie’s zoals bisschoppen. De keizer benoemde bisschoppen, en gaf hen de daarbij behorende lenen, soms hele graafschappen en vorstendommen, met het recht van inkomsten door belastingen, om zodoende verzekert te zijn van steun en daardoor macht) Gregorius werd door een aantal keizersgezinde bisschoppen in Worms afgezet (24 januari 1076) en Hendrik bekrachtigd dit minderheidsbesluit. Gregorius weet zich gesteund en spreekt de excommunicatie van keizer Hendrik IV uit (februari 1076) en ontslaat het volk uit naam van Petrus het Christenvolk van de eed van trouw op de keizer. Een aantal Duitse vorsten, ziet de kans om van Hendrik af te komen en willen een andere keizer kiezen, maar Hendrik gaat op bezoek bij Gregorius, en doet zich als boeteling voor. Na drie dagen zwicht de paus op aandrang van een aantal van zijn vertrouwelingen, en ontslaat hem van excommunicatie op 28 januari 1077. Hendrik IV dreigt in 1080 met het benoemen van een tegenpaus, en Gregorius doet hem opnieuw in de ban, waarop Hendrik Clemens III als tegenpaus benoemt. In 1083 slaagt Hendrik erin om Rome te veroveren, nadat hij in 1081 al Italië was binnengevallen. Gregorius vlucht in de Engelenburcht, en de Noormannenvorst Robert Guiscard komt hem te hulp, en ontzet Rome, maar plundert gemakshalve ook maar de stad Rome in mei 1084. Gregorius positie wankelt, en is onhoudbaar, hij wijkt uit naar Montecasino in Lazio en overlijd aldaar in verlatenheid en ballingschap.
156a Clemens III 1080 Tegenpaus door Hendrik IV benoemd, en door Gregorius afgezet. Tegenstanders van Gregorius benoemen hem opnieuw tot paus, en slaagt er uiteindelijk in om Rome (1084) in handen te krijgen, en kroont daar Hendrik IV tot keizer.
Clemens III 1084-1100 Tegenpaus voor de 2e keer, die toch in 1084 moet vluchten voor de Noormannen die Rome komen bezetten en vlucht naar Ravenna. Gregorius VII is weer terug, maar na diens dood (1085) weet hij zijn invloed danig te vergroten onder paus Victor III en Urbanus II. In Rome had hij grote aanhang, maar kwam niet meer terug als paus, maar pas in 1098 was hij definitief van het machtstoneel verdwenen, hij overleed in 1100.
Hij was integer, en heeft in alle eerlijkheid gewerkt aan de hervorming van de kerk, door zijn goede contacten en onderhandelingen heeft hij zich ingezet voor de hereniging met de Russische en byzantijnse kerken.
157 Victor III of Desiderius 1086-1087 Hij volgde in 1058 Frederik van Lotharingen op als abt van het klooster Montecasino, en bracht het klooster tot grote bloei. Onder paus Nicolaas II werd hij kardinaal (1059). Bij het conflict van zijn voorganger Gregorius en Hendrik IV, koos hij voor Hendrik. Gregorius keert terug naar zijn voormalig klooster Montecasino, en een verzoening met Viktor III komt tot stand. Gregorius aanhangers kiezen hem tot paus, en pas een jaar later aanvaard hij die keuze conform de uitspraak van de kardinalen op de synode te Capua. Hij veroordeelt simonie, lekeninvestituur en herhaald de excommunicatie van Clemens III. De ban over Hendrik IV slaat hij gemakshalve over, hopende op een verzoening met Hendrik IV. De strijd tegen de Saracenen in Noord Afrika neemt hij krachtig ter hand.
158 Urbanus II 1088-1099 Hij was paus van de 1e kruistocht naar het H.Land. Oorspronkelijk was hij een Kartuizer monnik, maar stapte over naar de Benedictijnen. Hij was opvolger van Viktor III, maar werd meer gezien als opvolger van Gregorius VII, minder star en rechtlijnig, en dus soepeler. Hij slaagde erin om de kerk en politiek enigszins te verbeteren. Maar werd op de synode van Piacenza en Clermont Ferrand teruggefloten, en de regels werden weer strenger. Grote problemen ondervond hij met keizer Hendrik IV, die zijn benoemde tegenpaus Clemens III als de enige paus zag. Ook met Pilips I van Frankrijk die koningin Bertha verstoten had (1092). Koning Willem II van Engeland, die Anselmus van Canterbury verbannen had (1097). Roger I van Sicilië schonk hij als dank voor zijn strijd tegen de Saracenen enkele privileges (1098), die latere koningen ten onrechte gebruikten voor hun kerkpolitiek. Met keizer Alexius I van Byzantium onderhandelde hij over herstel van de eenheid. In 1095 op de synode van Clairmont Ferrand deed hij zijn oproep voor een kruistocht, welke niet meer was dan een gewapende en militair expeditieleger, wat hulp moest bieden aan het bedreigde Byzantijnse Rijk. De 1e kruistocht was van 1096-1099 en eindigde met de verovering van Jeruzalem, waarbij de veroveraars onmenselijk wraak namen op de onschuldige bevolking.
159 Paschalis II 1099-1118 Paus van de Investituurstrijd (streven naar bevrijding van wereldlijke invloeden en inmenging van leken in kerkelijke aangelegenheden). Was een van de Gregoriaanse hervormers. Het pauselijk schisma met zijn vele tegenpausen, verliep binnen 5 jaar, en op de synode van Guastalla (1106) kon orde op zaken worden gesteld. Maar de Investituurstrijd bleef een heet hangijzer. Met Hendrik V van Duitsland trachtte de paus vrede te sluiten, maar dat mislukte. In 1110 kwam Hendrik naar Rome met zijn leger, en Paschalis II deed hem een radicaal voorstel, een strikt investituur verbod op elk geestelijk ambt, en de kerk zou afzien van de regalia’s en alle daardoor verworven bezit afstaan, dan zou Paschalis II, Hendrik tot keizer kronen. Het protest wat daar op kwam, deed de keizerskroning niet doorgaan. Hendrik nam daarop de paus en de curie gevangen, en na onderhandelingen werden er concessies gedaan en kon de kroning doorgaan (1113).
Voortgaand protest van zijn tegenstanders, deed Paschalis gedwongen privilegie’n terug te nemen, en op de synode van 1116 herhaalde Paschalis zijn investituurverbod. Keizer Hendrik I kwam woedend naar Rome verhaal halen, maar Paschalis vluchtte naar Beneventum (1117). In 1118 kon hij met behulp van de machtige familie Pierleoni terugkeren, maar terwijl er in Rome nog gevochten werd, stierf hij in de Engelenburcht. Zijn verdienste was, dat hij het concordaat van Worms heeft voorbereid, en hij de kruistochten van zijn voorganger heeft gesteund.
159a Theodoricus 1100-1102 Tegenpaus na het overlijden van de tegenpaus Clemens III
159b Albert 1102 2e Tegenpaus na Clemens III
159c Silvester IV 1105-1111 3e Tegenpaus na Clemens III na zijn keuze in 1105 moest hij al snel Rome verlaten, in 1111 verzocht hij om steun van Hendrik IV, die daarop naar Rome kwam, maar in hetzelfde jaar moest Silvester zich toch terugtrekken.
160 Gelasius II 1118-1119 Hij was monnik in het klooster van Monte Casino, en stond onder Urbanus II en Paschalis II aan het hoofd van de pauselijke kanselarij. Hij werd gekozen, omdat hij hen steunde in de Investituurstrijd. Maar de keizerlijk gezinde Frangipanifamilie gevangen, en keizer Hendrik V benoemde een tegenpaus Gregorius VIII. Gelasius week uit naar Frankrijk. Hij overleed in Frankrijk in Cluny waar hij ook begraven ligt, en zijn opvolger werd gekozen Calixtus II.
160a Gregorius VIII 1118-1121 Tegenpaus met als bijnaam Burdines, ezeltje. Keizer Hendrik V koos hem als tegenpaus van Gelasius II. Bij diens overlijden in Cluny, werd Calixtus II aldaar gekozen, en die wist Gregorius VIII gevangen te nemen in april 1121, en stopte hem in een klooster.
161 Calixtus II 1119-1124 Hij greep al in 1112 in in de Investituurstrijd, waar Paschalis II te toegeeflijk vond. Vergeefse onderhandelingen met Hendrik V, leidde tot een nieuwe veroordeling in 1119. In 1121 overwon hij de keizerlijke tegenpaus Gregorius VIII, en stopte hem in een klooster. Op gezag van de Rijksdag te Wurzburg 1121 namen paus en keizer opnieuw contact op, en dat leidde tot het concordaat van Worms, en het concilie van Lateraan (1123) bevestigde compromis tussen beide kemphanen.
De nieuwe orde van de Cisterciënzers zijn in 1119 door Calixtus II goedgekeurd.
Concilie van Lateranen I in 1123, die het concordaat van Worms afkondigt, welke de verhoudingen weergeeft tussen de wereldlijke en geestelijke macht., de zogenaamde hervormingsmaatregelen

Pausen van de Bloeitijd van de Middeleeuwen
161a Coelestinus II 1124 Tegenpaus, hij werd tegen de verwachting in tot opvolger van Calaxtus gekozen, maar de partij van Frangipani verzette zich gewelddadig, en de toen machtige kanselier Haimeric die voor Honorius II was, wist te bewerkstelligen dat de wettig gekozen Coelestinus II (eigenlijk Theobald Buccapecus) zich vrijwillig terugtrok. Hij staat dan te boek als tegenpaus, maar eigenlijk zou Honorius II tegenpaus moeten zijn.
162 Honorius II 1124-1130 Eigenlijk Lamberto, maar hij nam de pausnaam Honorius II aan. Hij was al adviseur van Calaxtus II, en diens dood ontstonden er problemen tussen twee machtige families, de Pierleoni en Grangipani. De toen machtige Haimeric besliste ten gunste van de al bejaarde Honorius, hij erkende koning Lotharius van Saksen, en excommuniceerde Konrad von Staufen (1128) De orde van de Norbertijnen kreeg zijn toestemming (1126). Na zijn dood kwamen er nieuwe conflicten in Rome
163 Innocentius II 1130-1143 Hij had actief deelgenomen aan de Investituurstrijd en de onderhandelingen te Worms (1122). Door snel ingrijpen van kanselier Haimeric werd hij aan het sterfbed van Honorius II tot paus gekozen. Dit werd vrijwel onmiddellijk bestreden door een groep kardinalen onder leiding van de familie Perleoni, die Pietro Perleoni tot paus Anacletus II kozen. Beide incorrect gekozen kandidaten werden op dezelfde dag tot bisschop gewijd. Innocentius II vluchtte naar Frankrijk, waar hij enkele belangrijke synodes voorzat Clermont 1130 en Reims 1131. Dank zij Bernardus van Clairvaux en Norbert van Xanten, kozen de meeste vorsten partij voor Innocentius II, die daarop door keizer Lotharius II voerde hem daarop naar Rome waar Innocentius hem tot keizer kroonde. Het concilie van Pisa 1135 veroordeelde Anacletus II en zijn beschermheer Roger van Sicilië.
Pas na de dood van Anacletus II in 1138 kon het schisma beeindigd worden, en een 2e concilie van Pisa herstelde de ernstig geschonden kerkorde. Maar Roger II van Sicilië, gaf zich niet zomaar gewonnen, hij nam Unnocentius II gevangen, eindigde pas door wederzijdse erkenning. Hij heeft als paus verschillende malen ernstige conflicten moeten oplossen, tot aan zijn dood toe, met de steeds overal aanwezige en machtige Bernard van Clairvaux, waar altijd rekening mee gehouden moest worden.
Concilie van Lateranen II in 1139, waar het schisma van de tegenpaus Anacletus II werd bijgelegd, hervormingsmaatregelen.
163a Anacletus II 1130-1138 Tegenpaus, gekozen door zijn eigen machtige familieaanhang, maar moest het veld ruimen toen de meeste vorsten kozen voor Innocentius II, die overigens onder invloedsfeer stond van de Frangipanifamilie. Hij stamde oorspronkelijk uit een Joodse familie, en als legaat had hij zijn grote bekwaamheid al bewezen. Door de steun van Roger II van Sicilië, kon hij zich tot zijn dood handhaven in Trastevere.
Victor IV 1138 Hij werd onder Calixtus II kardinaal, en koos in het schisma Anacletus II, die hij als tegenpaus opvolgde. Door bemiddeling van Bernardus van Clairvaux onderwierp hij zich aan de dan heersende paus Inocentius II, en is het schisma beeindigd.
164 Coelestinus II 1143-1144 In het schisma van 1130 tussen Innocentius II en Anacletus II koos hij voor Innocentius, die hem vaak als legaat uitzond. Hij was een veelbelovende paus, die kerkhervormingen voorstond, maar door zijn vroege dood werd dat afgebroken. Hij stond niet op goede voet met de machtige en alom aanwezige Bernardus van Clairvaux.
165 Lucius II 1144-1145 Hij werd kardinaal onder Honorius II, en trad als legaat op onder Innocentius II. Hij heeft in Rome enkel strijd meegemaakt, en koning Coenraad III kon hem niet helpen. Hij door de straatgevechten in Rome getroffen en ernstig gewond, en stierf kort daarna aan zijn verwondingen, 15 februari 1145.
166 Eugenius III 1145-1153 De 1e paus uit de strenge Cisterciënzerorde. Hij was abt te Rome. Hij ondervond veel tegenstand in Rome, en in 1145 brak er een opstand uit in de commune van de stad. Bijna 7 jaar zwierf Eugenius door Noord Italië, Frankrijk en Duitsland, en pas in 1152 kon hij met behulp van keizer Konrad weer naar Rome terugkeren. Met de jonge keizer Frederik Barbarossa sloot hij een verdrag waarbij zij beiden elkaar steun beloofden tegen Romeinen, Sicilianen en Grieken. Op 1 december 1145 kondigde hij een grote en tweede kruistocht aan, die dank zij de prediking van Bernardus van Clairvaux grote verwachtingen wekte, maar een enorme mislukking werd. Voor de kloosterhervormingen heeft Eugenius III veel gedaan.
167 Anastasius IV 1153-1154 Was secretaris van paus Innocentius II, waar hij zich geliefd had gemaakt. Algemeen geacht, werd hij spontaan tot paus gekozen na het overlijden van Eugenius III. Hij trad verzoenend op tegen Frederik Barbarossa
168 Adrianus IV 1154-1159 Hij was de enige Engelse paus, Nicholas Breakspaer die de pausnaam Adrianus aannam. Hij organiseerde de Scandinavische kerk, als legaat van paus Eugenius III. Hij zocht steun bij Frederik Barbarossa die hij op 18 juni 1155 tot keizer kroonde. Na een verzoening met de vijand Willem I van Sicilië (1158), kwam hij in conflict met Frederik Barbarossa. Zijn dood was aanleiding tot een schisma tussen de keizerlijk gezinde kardinalen en het verbond van Noord Italiaanse steden en paus Adrianus IV
168a Victor IV 1159-1164 Hij werd als tegenpaus gekozen door de minderheid van de keizerlijke partij,hij had veel medestanders onder, en connecties met adellijke families, en Frederik Barbarossa erkende hem als rechtmatige paus. In Engeland, Frankrijk, Spanje en een deel van Italië erkende echter Alexander III als paus.
169 Alexander III 1159-1181 Hij was de keuze van de paus Adrianusgezinde partij, en zet de strijd van zijn voorganger voort, en houd het schisma daarmee ook in stand. Toch heeft hij ook andere beslissingen genomen, zo keurt hij huwelijken van horigen goed, ook zonder toestemming van hun heer. Omstreden en erg onzeker is wel de pauselijke overdracht van Noord Ierland aan koning Hendrik II van Engeland. Op de synode van Toulouse excommuniceerde Alexander III tegenpaus Victor IV. Verzoeningspogingen mislukten volkomen, omdat Alexander die categorisch afwees. Het Concilie van Lateranen III in 1179 waarbij de besluitvorming over de pauskeuze werd bepaald. 2/3 van de stemmen is voldoende voor een geldig nieuw te kiezen paus.
169a Paschalis III 1164-1168 Tegenpaus na de dood van Viktor IV, en 2e tegenpaus onder Alexander III. Frederik Barbarosso erkende hem als paus, maar zijn aanhang slonk naarmate Alexander III sterker werd.
169b Calixtus III 1168-1178 tegenpaus na Paschalis III, door de keizerlijke partijen gekozen. Toen Frederik Barbarossa vrede sloot met Alexander II, werd hem vriendelijk gevraagd door de machtige Frederik Barbarossa zich te onderwerpen aan Alexander III. Als dank kreeg hij een kerkelijke functie in Benevento.
169c Innocentius III 1179-1180 Tegenpaus na het beëindigen van het schisma op bevel van Frederik Barbarossa. Maar toen kort daarna opnieuw woelige tijden in Rome aanbraken, werd Innocentius III tot tegenpaus gekozen door de familie van tegenpaus Viktor IV (1159-1164). Alexander III kon hem in januari 1180 gevangen nemen, en stopte hem in de abdij van La Cava.
170 Lucius III 1181-1185 Hij was monnik in de cistercienzerorde, en kardinaal bisschp van Ostia. Hij speelde een bemiddelende rol in het conflict tussen Frederik Barbarossa en Alexander III, die hij op 1 september 1180 opvolgde. Hij streefde oprecht tot vrede met Frederik Barbarossa en diens zoon Hendrik Barbarossa, wiens verloving hij met Constanza van Sicilië van harte toejuichte. Hij had belang in die partij, omdat hij grootse plannen had voor kruistochten naar het H.Land. Zijn probleem was echter dat de Romeinen in opstand kwamen tegen hem en de keizer, zodat hij in maart 1812 moest vluchten en door Italië zwierf. Onder zijn conclaaf, werden de Kartharen en Albigenzen (twee middeleeuwse sekten, met grote aanhang die verkondigden dat niet Christus de wereld geschapen had, maar satan gezien de slechtheid der mensen. Zij zetten zich in voor de armoedebestrijding buiten de kerk om) veroordeeld.
171 Urbanus III 1185-1187 Hij was als paus weinig in Rome vanwege onlusten in de stad, en hij verbleef meestal in Verona. Zijn kort pontificaat stond in het teken van onenigheden met Frederik Barbarossa.
172 Gregorius VIII 1187. Hij vervulde diverse legaten onder Alexander III, had voor zijn pontificaat nog vele plannen, maar zijn plotselinge dood doorkruisten die.
173 Clemens III 1187-1191 Werd onder Alexander III kardinaal. Kon dankzij bemiddeling van Frederik Barbarossa een verdrag sluiten met de Romeinen, en zo weer naar Rome kon resideren (1179). Hij slaagde erin om de vredespolitiek met Hendrik VI te handhaven. Een 3e kruistocht naar het H.Land kwam door zijn inzet tot stand.
174 Coelestinus III 1191-1198 Hij had als kardinaal de nodige ervaring opgedaan, door als legaat onder Adrianus IV en Alexander III naar Spanje gezonden te worden. Ondanks zijn hoge leeftijd, aanvaarde hij het pausschap, om zo onenigheid en een schisma te voorkomen. Keizer Hendrik VI was zijn tegenspeler, maar met tact en voorzichtigheid voorkwam hij conflicten met hem. Hij steunde de verovering van Spanje op de Moren. De ruim 90 jarige paus werd opgevolgd door een 38 jarige paus.
175 Innocentius III 1198-1216 Hij was een der grootste pausen uit de middeleeuwen, studeerde theologie in Parijs en kerkelijk recht in Bologna. Was een neef van paus Clemens III, die hem kardinaal wijdde. Schreef verschillende werken waarvan sommige (over de ellende van het menselijk bestaan) enkele eeuwen gelezen werden. De jonge energieke paus, herstelde de verloren gegane hervormingen onder twisten met Frederik Barbarossa over de pauskeuzes (tegenpausen), en verdedigde krachtig de pauselijke rechten tegen onwillige vorsten en bisschoppen, tevens versterkt hij het pauselijk en bisschoppelijk gezag door hervormingssynode’s. Hij steunt de binnenkerkelijke armoedebestrijding, en was aanvankelijk mild tegen de parallelle ketterbeweging. Zijn optreden in de Albigenzenoorlog was echter ongemeen fel, hard en destructief. (Albigenzen ca. 12e eeuw naar het centrum van hun aanhang Albi, met eigen bisdommen in Noord Italië en Frankrijk. Religieuze sekte die het lichaam aan satan toewijzen, en de geest aan God. Dit was aanleiding voor een strenge levenswijze en absolute kuisheid. Dit moest botsen met de kerk, die dan ook kruistochten (1181) tegen deze ketters ondernam, maar tevergeefs. Een nieuwe kruistocht 1209 had aanvankelijk succes, maar de kansen keerden. Een duurzame vrede kwam er pas, nadat koning Lodewijk VIII van Frankrijk zich ermee bemoeide, en in 1229 leidde tot de vrede van Meaux. Zelfs de oprichting van de Inquisitie, maakte geen eind aan de ketterij. De beweging stierf echter pas uit na 1330).
Innocentius had hoogkerkelijke opvattingen over het pausschap en zijn visie op christenheid, en kwam dan ook snel in conflict met bijv. Filips II August van Frankrijk, waarbij Innocentius het ook nog eens opnam voor de huwelijksrechten van de verstoten koningin Ingeborg. Jan zonder Land van Engeland, zag zich genoodzaakt na een omstreden benoeming van de primaat van Canterbury Engeland onder leenbescherming te stellen van de H.Stoel (1213). Ook greep hij in in de strijd tussen Welf Otto IV van Brunswijk en Stauf Philips van Zwaben, waarbij de paus het keuzerecht van de Duitse keurvorsten goedkeurde, maar behield zichzelf het recht toe om deze beslissing al dan niet te volgen. Door de gekozen keizer al dan niet te zalven. Aanvankelijk had Otto zijn steun, maar ging later met Philips onderhandelen, toen deze laatste overleed, zalfde hij Otto 1209. Otto IV viel echter Sicilië binnen, en paus Innocentius II excommuniceerde hem. Daarna steunde hij Frederik II, zoon van Hendrik IV, over wie hij sinds 1198 voogd was.
Tijdens zijn pontificaat bleef hij overigens altijd werken aan de hereniging van de Oosterse kerk. De door hem opgeroepen 4e kruistocht als hulp aan de Byanthijnse keizer, ontaarde in een handelsoorlog tussen Venetië en Constantinopel, en eindigde met de plundering van Constantinopel (1204). Zijn hoogtepunt was meteen zijn einde, het concilie van Lateranen IV in 1215. Hij stierf te Perugia tijdens de voorbereiding van de 5e kruistocht, paus Leo XIII , die hem als voorbeeld nam, liet zijn gebeente overbrengen naar Rome, naar de St.Jan van Lateranen (1891). Het Concilie van Lateranen IV in 1215 waarbij de Kartharen veroordeeld werden, de leer van de Eucharistie gedefinieerd, en waarbij de jaarlijkse biecht en de communie verplicht gesteld werden.
176 Honorius III 1216-1227 Hij zet de weg van zijn voorganger voort. De beslissing van een kruistocht op het concilie van Lateranen genomen, kon hij niet realiseren, omdat Fredrik II weifelde, die hij overigens in 1220 tot keizer kroont. De ketterconstructie van Frederik II neemt hij over. Hij gaat akkoord met de orde der predikbroeders, de Dominicanen in 1216, Minderbroeders in 1223 en de Karmelieten in 1226.
177 Gregorius IX 1227-1241 Hij werd kardinaal door paus Innocentius III, die zijn neef was, en gaf hem belangrijke opdrachten als legaat. Hij onderhandelde ook namens Honorius III met Fredrik II in Zuid Italië, en mede daarom werd hij als zijn opvolger en paus gekozen. Frederik II bleef zijn gehele pontificaat zijn grote tegenspeler. Hij excommuniceerde keizer Frederik II in 1227, omdat hij zich niet aan een kruisvaartbelofte gehouden had volgens Gregorius, maar toen hij wel ging en zich tot koning van Jeruzalem liet kronen in 1229, viel paus Gregorius met zijn pauselijk leger Sicilië binnen, maar Frederik wist de vrede van S.Germano te forceren (1230). Gregorius excommuniceerde Frederik II opnieuw, toen hij toenadering zocht met Noord Italië, en Gregorius zich bedreigd voelde. Gregorius IX riep een algemeen concilie bijeen in 1241, en Frederik nam de deelnemers die in Pisa aan land gingen gevangen. De dood van Gregorius IX redde Rome van een aanval van Frederik op de stad. Gregorius IX heeft veel kloosterorden beschermd en gepromoot, bekend is zijn interventie ten gunste van de Orde der Minderbroeders (1221) van Franciscus van Assisi, die hij heilig verklaarde (1228). Van zijn tegenstander Frederik II nam hij wel het systeem over van een onderzoeksproces voor ketters (1231) waarmee de grondslag werd gelegd voor de Romeinse exquisitie. De universiteit van Toulouse werd door hem gesticht (1230), en hij herstelde de vrede aan de universiteit van Parijs (1231).
178 Coelestinus IV 1241 Was Cistercienzer, kardinaal onder Honorius en al hoogbejaard toen hij tot paus werd gekozen, en stierf kort na zijn pauskeuze.
179 Innocentius IV 1243-1254 Hij werd gekozen na een periode van 1,5 jaar. Hij heeft heel zijn pontificaat gestreden tegen de Staufen, de Staufenstrijd genaamd. Frederik II von Staufen en Innocentius IV hebben beiden zonder enig bezwaar elkaar met alle middelen bestreden, en dat enkel om macht. Op het Concilie van Lyon heeft de paus Frederik geëxcommuniceerd, en van al zijn waardigheden ontdaan, en riep een kruistocht tegen hem op, die evenals de kruistocht (1248-1249)naar het H.Land door hem opgeroepen, mislukte. Innocentius IV steunde graaf Willem van Holland 1247. Zelfs na de dood van Frederik von Staufen in 1250, bleef hij zijn familie in Italië bestrijden. In zijn strijd voor de kerstening, gaf hij toestemming om de inquisitoren om wereldlijke macht in te schakelen om door foltering ketters te bewegen tot een bekentenis. Het concilie van Lyon I in 1245, waarbij keizer Frederik van Hohenstaufen afgezet werd, en uit al zijn waardigheden ontzet werd.
180 Alexander IV 1254-1261 Hij was een paus van vele plannen, maar tot uitvoering kwam het niet of nauwelijks. Hij stamt uit dezelfde familie als paus Innocentius III, Gregorius IX die zijn oom was. Hij verklaarde Clara van Assisie heilig 1255, en steunde vele kloosterorden.
181 Urbanus IV 1261-1264 Hij heeft onder zijn voorgangers vele legaten vervuld, was van Franse oorsprong, en heeft de invloed van de Franse kardinalen in de curie bevorderd. Hij resideerde te Orvieto. Aan Thomas van Aquino (Dominicaan) gaf hij opdracht om een dogmatische verhandeling te schrijven over de verschillen tussen oost en west (1263), i.v.m. de onderhandelingen met keizer Michael van Paleologus.
182 Clemens IV 1265-1268 Pas na een conclaaf van 4 maanden werd hij tot paus gekozen. Hij bleef evenals zijn voorganger samenwerken met de Franse koning en beleende Karel van Anjou met Sicilië. Koning Konradin van Hohenstauf werd door hem geëxcommuniceerd, maar aan zijn dood had hij geen schuld. Zijn dood, was het begin van het langste conclaaf in de pausgeschiedenis.
183 Gregorius X 1271-1276 Hij werd tot paus gekozen te Viterbo, nadat burgers de toegangsdeur hadden dichtgemetseld, en het dak begonnen af te breken, om zo de kardinalen te dwingen tot een keuze te komen. Zijn eigenlijke naam was Tedalco, hij was bij zijn keuze niet aanwezig, en zelfs geen priester, en hij bevond zich in het H.Land. Zijn pontificaat werd beheerst door de kruistochtidee. Hij riep het concilie van Lyon bijeen, en daar werd o.a. aangenomen, dat bij een pauskeuze een conclaaf verplicht was.
Het Concilie van Lyon in 1274 daar werd de oproep gedaan tot hulp aan het Heilige Land, werden hervormingsmaatregelen toegepast, en werd een tijdelijke hereniging met de Grieken bewerkstelligd.
184 Innocentius V 1276 Hij had, en was een zeer beroemd leraar, en Dominicaan, was bekend om zijn vroomheid en geleerdheid. De vorige paus was zijn vriend. Hij stierf al na een half jaar.
185 Adrianus V 1276 Hij was maar 5 weken paus, neef van Innocentius IV.
Hij had als kardinaal grote invloed gehad in het conflict met Hendrik III van Engeland 1264), en had ook een grote stem in het concilie van Lyon. Hij hief de strenge conclaafregels van Gregorius X op. Gregorius XI 1276 Hij was een neef van Gregorius X, en was paus voor maar 1 dag. Hij is waarschijnlijk op het 3e conclaaf welke in 1276 nodig was om een paus te kiezen, tot paus gekozen, maar stierf de dag daarna. Als niet gekroonde, werd hij ten onrechte niet opgenomen in de lijst van pausen, maar hij was wel een gekozen paus.
Johannes XX deze pausnaam komt in de officiële lijst niet voor, omdat men tot de ontdekking kwam in de 12e eeuw, het pontificaat van Johannes IV ten onrechte had verdeeld over twee Johannessen. Pausen met de naam Johannes, kregen dus een te hoog nummer. Door Johannes over te slaan heeft men dit manco opgelost. Men kon Johannes XXI niet Johannes XX noemen, omdat hij als paus al enkele stukken gesigneerd had met Johannes XXI.
186 Johannes XXI 1276-1277 Hij was de enige Portugese paus, hij studeerde theologie en geneeskunde, maar was ook filosoof. Hij was de lijfarts van Gregorius X, die hem tot kardinaal benoemde (1273). Na een roerig conclaaf volgde hij Gregorius X op, wiens ideeën hij probeerde voort te zetten zonder veel resultaat. Hij kwam om het leven, toen het dak instortte van zijn pauspaleis in Viterbo (1277)
187 Nicolaas III 1277-1280 Hij was een neef van paus Coelestinusde III, en verwant aan de machtige familie Orsini. Hij wist de macht van Karel hertog van Anjou gedeeltelijk in te perken, met behulp van Rudolf I van Habsburg. Hij was de Minderbroederorde van Franciscus goed gezind, zijn vader was een persoonlijk vriend van Franciscus van Assisi.
Hij heeft de verbouwing van het oude Vaticaan en de St.Pieter bevorderd, en heeft een pauselijke kapel laten bouwen bij de St. Jan van Lateranen.
188 Martinus IV 1281-1285 Hij was Fransman en aanhanger van Anjou, en steunde de aanspraken van Karel van Anjou op Sicilië. Hij werd pas na een conclaaf van 6 maanden gekozen. Kreeg veel verzet van de Romeinen, en moest door Italië zwerven. Hij steunde de zielzorg van de minderbroeders krachtig. Hij excommuniceerde keizer Michael VIII Paleologos van het Byzantijnse rijk. Na de opstand tegen Karel van Anjou (Siciliaanse Vespers), in 1282, bleef hij ronddolen.
(De Siciliaanse Vespers, opstand tegen Karel van Anjou, aanleiding was een belediging van een Siciliaanse vrouw tijdens de vespersdienst te Palermo op 31 maart 1282, door een Franse ridder. Die werd neergestoken, en dat was het sein om al wat Frans was te vermoorden, er waren vele slachtoffers, totdat Peter Aragon verscheen, die een eind maakte aan de onlusten en zich tot koning van Sicilië liet kronen in 1283. Het verzet tegen Karel van Anjou, was een gevolg van het feit, dat hij met wreedheden en hardheid zijn gezag liet gelden tegen de Islamieten, ook verdreef hij de Ghibelijnen, vrienden van de familie van Hohenstaufen, welke hij had verdreven, en van hun land en bezittingen had beroofd. Ook hoge belastingen, om een oorlog tegen Byzantium te kunnen beginnen, maakten hem niet populair.)
189 Honorius IV 1285-1287 Hij was een achterneef van Honorius III, en nam deel aan het tweede concilie van Lyon. Ondanks zijn zwakke gezondheid werd hij toch tot paus gekozen als opvolger van Martinus IV. Hij trachtte de moeilijkheden op Sicilië zo soepel mogelijk op te lossen, en ook tegen Rudolf I van Habsburg toonde hij zich verzoeningsgezind. Aan de universiteit van Parijs richtte hij de leerstoelen op voor Oosterse talen, i.v.m. zijn plannen voor missionering van de Islam.
190 Nicolaas IV 1288-1292 De 1e Minderbroederpaus (Franciscaan), was generaal overste
van de Minderbroeders, en werd 11 maanden na de dood van zijn voorganger pas gekozen tot paus. Karel van Anjou kroonde hij tot koning van Napels en Sicilië. Poogde tevergeefs een kruistocht te organiseren. Had veel zorg voor het verre oosten, en stuurde missionarissen naar het verre oosten.
Zijn ordegenoot Giovanni di Montecorvino benoemde hij tot legaat bij de Groot Chan der Mongolen.

Geef een reactie