heijmerikx.nl

Information

This article was written on 21 jul 2008, and is filled under Oorlogsperiode.

Noodlot van Duitse vluchtelingen (Heimatvertriebenen) 1944-1948.

Toen het zich liet aanzien, dat de oorlog voor Duitsland verloren was, en de Russen met behulp van de Polen in het westen oprukten richting Berlijn, en de geallieerden na hun invasie in Normandie hetzelfde deden, waren vele Duitsers bevreesd voor de gevolgen.

Zeker diegenen, die te maken kregen met de oprukkende Russische troepen, daar zat nog erg veel zeer en rancune tegen de Duitse militairen, en de Russen schakelden iedere Duitser gelijk. De communistische propaganda had in 5 jaar oorlog een ding heel erg duidelijk gemaakt, een goede Duitser was een dode Duitser, onverschillig of het nu een militair, een vrouw of een kind was.

Natuurlijk is er wel over geschreven, hoe of het de Duitse inwoners van oostelijk Duitsland is vergaan, maar niet zo heel veel. En wie was in 1945 nu erg geinteresseerd in Duitsland en de Duitsers, iedereen had voorlopig even genoeg van al die ellende, en was bezig om zelf te overleven, ook speelde de vrijheidsstrijd in Ned.Indie toen vrijwel direct na de oorlog een grote rol, zeker in Nederland. En in heel Europa waren vluchtelingen, en zat men te wachten op de terugkeer van hun geliefden die vaak gedeporteerd waren door de het Duitse leger. Denk daarbij aan de Joden, die overigens ook terecht klaagden over de aandacht en medewerking die zij kregen bij terugkomst uit de concentratiekampen of onderduikadressen. Zij moesten zelfs in vele gevallen vechten om hun eigendommen terug te krijgen, en dat lukte vaak ook nog niet, of pas tientallen jaren later door hun erfgenamen.

Maar voor betrokken Duitsers was na de oorlog een beroerde periode, waarin zij toch zeker in het begin erg op zichzelf aangewezen waren, in de steek gelaten door de hele wereld.

Er heerste een enorme hongersnood, ontelbare mannen waren gesneuveld, en men had daardoor een groot gebrek aan arbeidskrachten. Vele krijgsgevangen militairen mochten niet naar huis terugkeren, maar werden ingezet als goedkope arbeidskrachten in Rusland. Voor sommigen duurde het tot in de jaren 50 van de vorige eeuw voordat zij door bemiddeling van o.a. Conrad Adenauer huiswaarts mochten keren.

In de oostelijke Duitse gebieden, kwam door de opmars van het Russische leger, een enorme vluchtelingenstroom op gang van Duitsers, die verdreven werden door datzelfde leger.

Ook de verschrikkelijke verhalen die de ronde deden over verkrachting, marteling en moorden, deden menigeen besluiten om te vertrekken. Deze verhalen waren na de oorlog maar al te waar, honderdduizenden vrouwen zijn verkracht, schattingen belopen het aantal van tussen 1 en 1,5 miljoen vrouwen, meer dan 2 miljoen mensen stierven aan honger, marteling, ontbering of zijn vermoord.

Sommigen zijn overreden door tanks, die op de wegen vol met vluchtelingen sneller voortrolden, dan de vluchtelingen opzij konden springen.

Het aantal vluchtelingen cq verdreven Duitsers van toen nog Duits grondgebied, ligt tussen 14-15 miljoen, waarvan vrijwel de meesten die het overleefden in westelijk Duitsland terechtkwamen, waar men beslist niet op hun zat te wachten, geen eten, geen onderdak en beroofd van al hun spullen, met soms niet meer dan de kleding die zij droegen, terwijl het in westelijk Duitsland al niet veel anders was. Ca. 2 miljoen personen hebben deze vlucht niet overleeft, of zijn vermist geraakt.

De Russische militair kende maar 2 woorden Duits, Frau kommen, wanneer hij dat riep en hij was alleen, dat had men vaak geluk, dan was verkrachting door 1 militair vaak het gevolg, maar waren er meer militairen, dan was groepsverkrachting niet ongewoon.

Er zijn ooggetuigenverslagen, waarbij vrouwen maar ook kinderen meerdere keren per dag zijn verkracht, waarbij na afloop de vrouwen vaak ook nog vermoord werden, en naakt aan de deuren van hun huizen werden getimmerd. (Nemmersdorf o.a.)

Deze verhalen deed iedereen die benen had hard weglopen, om het vege lijf proberen te redden. Anderen, en dat zijn er ontelbare, pleegden zelfmoord om zo de vernedering, pijn en mogelijk alsnog vermoord te worden, te ontlopen.

Velen vluchten direct richting Duitsland, anderen wachten tot het front voorbij was, en keerden terug naar hun bezittingen. Deze laatste hadden pech, dat de Polen het toen voor het zeggen hadden, en de haat van de Polen was mogelijk nog erger, wat de russen niet hadden geplunderd of vernield, werd dan alsnog door de Polen gedaan.

Overigens waren ook veel Polen in Duitsland terechtgekomen, die met de geallieerden hadden meegevochten voor de bevrijding van Duitsland, en die Polen konden niet terug naar het communistische Polen, zij waren al veel eerder voor de communisten gevlucht. Deze Polen zijn na de val van Hitler in Duitsland gebleven, maar hebben wel de Duitsers uit hun huizen gejaagd, om zelf een plek te krijgen. Haren in Niedersachsen is zo’n stad waar heden ten dage nog vele nazaten van die Polen nu vreedzaam wonen en werken, enkel hun naam herinnert aan die periode.

Uiteindelijk zijn er vanuit oost Pruisen ca.2.210.000 verdrevenen cq vluchtelingen naar Duitsland gekomen, vanuit Pommeren ca. 1.762.000, vanuit Silezie ca. 3.587.000 en vanuit Brandenburg 600.000 vluchtelingen. Daar kwamen nog ca. 1.000.000 vluchtelingen bij vanuit bijv. Tsjechie, Roemenie, Hongarije en Rusland zelf, waar in al die landen al decennia” s lang grote Duitse enclaves waren, en waarvan velen de Duitse taal al niet meer machtig waren.

En natuurlijk zaten er bij al die vluchtelingen Nazies, maar de ergste Nazies waren al lang via allerlei andere vluchtwegen ontkomen aan hun eventuele arrestatie en berechting.

Ook zaten vele die op de vlucht waren, gevangen tussen de verschillende legers, en waren vluchtwegen over land afgesloten. De enige weg om een veilig heenkomen te zoeken lag dan soms per schip via de zee. Maar ook dat was niet ongevaarlijk, de grootste zeeramp aller tijden, was het vergaan van de Wilhelm Gustlof met aan boord ca. 5.000 Oost Pruisische vluchtelingen, welke door een Russische onderzeeër de grond in werd geboord. (zie elders het artikel Grootste scheepsrampen ooit)

Het grote aantal vluchtelingen bracht in heel Duitsland, of het nu Oost of West was, grote problemen met zich mee. Men probeerde om een zo goed mogelijke verdeling te maken over het overgebleven grondgebied, en zo kwamen er ca. 6550.000 vluchtelingen in Brandenburg terecht 24.8% uitmakend op de bevolking, 1.929.000 in Beieren 21.1%, 69.000 in Oost Berlijn 5.8%, 148.000 in West Berlijn 6.9%, 922.000 in Mecklenburg-Vorpommeren 43.3%, 998.000 in Sachsen 17.2%, 1.051.000 in Sachsen-Anhalt 24.4%, 686.000 in Thuringen 23%, 116.000 in Hamburg 7.2%, 857.000 Schleswijk-Holstein 33%, 1.851.000 in Neder-Saksen 27.2%, 48.000 in Bremen 8.6%, 1.332.000 in Nordrein Westfalen 10.1%, 721.000 in Hessen 16.7%, 152.000 in Rheinland Pfalz 5.1%, 870.000 in Baden Wurtenberg 13.7%. (Bron Der Spiegel) Gigantische hoeveelheden, bij de volkstelling van 1950 blijkt dat een aantal van 16,5 % te zijn op de gehele bevolking.

Maar niet alle Duitsers zijn gevlucht, er zijn er ook die kozen om te blijven, hun aantal was toch nog aanzienlijk, maar hun verblijf kenmerkt zich door discriminatie, dwangarbeid en overvallen. Velen probeerden daarom alsnog naar Duitsland te vertrekken, maar dat was niet eenvoudig, omdat zij gedwongen waren de Poolse nationaliteit aan te nemen. In 1947 verordonneerde Stalin dan ook nog eens, dat alle voormalige Duitsers, van uit het voormalige Oost Pruisen naar Rusland overgebracht moesten worden, en zo vertrok de 1e trein in november 1947, en de laatste in oktober 1948, dus binnen 1 jaar nog eens bijna 2.000.000 Duitsers richting Rusland.

Op de conferentie van Potsdam in juli 1945, werden de grenzen van Duitsland opnieuw vastgesteld, met als doel dat zoiets zich nooit meer mocht voordoen. Duitsland van 1945 werd verdeeld in 4 bezettingszones, Rusland (oostelijk), Engeland (noorden), Amerika (midden en zuid) en Frankrijk (zuid-west).

De oostgrens werd enorm opgeschoven naar het westen, mede daardoor zag Rusland af van herstelbetalingen, het was een voorlopige maatregel, maar al gauw werd duidelijk dat Rusland niet van plan was zich op korte termijn terug te trekken, Polen kreeg grote gebieden toegewezen, maar dat land stond onder invloed van Rusland.

Al met al werd Duitsland ongeveer ¼ kleiner, en Silezie, Pommeren en oost-Pruisen gingen voor Duitsland voorgoed verloren, Oost Duitsland werd overigens in 1989 weer met West Duitsland herenigd, en vanaf dan krijgen ook mensen die kunnen aantonen, Duitse voorouders te hebben de kans om terug te keren naar Duitsland. En opnieuw stroomt er een grote groep mensen richting Duitsland. Van die laatste groep zijn er velen die de taal niet meer machtig zijn, en integratie is voor velen van hen een vreemd onbekend woord.

Maar de Duitse trek naar het oosten, was er al in de 11e eeuw, toen trokken grote groepen boeren en handwerkslieden naar oost Europa, grote gebieden ontstonden op die manier als Duitstalige streken. In 1795 werd het gebied van Polen verdeeld tussen Pruissen, Oostenrijk en Rusland, 125 jaar later verdween de Oostenrijks-Hongaarse dynastie, en ca. 5 miljoen Duitse Oostenrijkers leefden toen in Polen, Tsjecho-Slowakije, Italië«, Hongarije en Joegoslavië. Bij de zelfstandigheid van Tsjecho-Slowakije in 1919, was zelfs 28 % Duits of van Duitse afkomst. Deze Duitsers die buiten de grenzen van Duitsland woonden, werden Volksduitsers genoemd, woonden niet alleen in Tsjecho-Slowakije, maar woonden ook in West Pruisen en Posen,(later kwamen beide delen aan Polen) Hongarije, Rusland, Joegoslavië« en Roemenië«. Ook Duitsers die woonden in Sudetenland, Tjecho-Slowakije vielen onder de term Volksduitsers. Duitsers die overigens woonden in de provincies Pommeren, Silezië« en Oost Pruissen, werden ondanks dat zij binnen de grenzen van Duitsland woonden, en Rijksduitsers waren aangeduid met Oost Duitsers, niet te verwarren met de groep die later in de DDR woonachtig waren. Al deze groeperingen werden door de Liga van Naties, de voorloper van de Verenigde Naties, beschermd door een ondertekening door de desbetreffende landen, dat zij de minderheden in hun land zullen beschermen en hun een zekere mate van culturele autonomie garanderen.

Polen hield zich daar niet aan, dat land voerde een beleid dat er toe heeft geleid dat ca. de helft van de Duitse minderheid, ca. 1 miljoen mensen vertrok naar Duitsland. En na de oorlog werden er nog veel meer richting Duitsland verdreven. Al tijdens de oorlog had de Poolse regering in ballingschap lijsten gemaakt van Volksduitsers om dat die verdacht werden een 5e colonne van Hitler te zijn. Direct bij de inval in Polen, zijn ca. 15.000 Volksduitsers naar het oosten getransporteerd, en ca. 4 a 5.000 zijn er vermoord.

Ook in het stadje Blomberg, zijn op 3 september 1939 ca. 1000 Volksduitsers vermoord, Polen en Duitsers geven elkaar de schuld, wie als het eerste heeft geschoten, onschuldigen werden het slachtoffer. De reden van deze moordpartij, lag vermoedelijk in het feit, dat de Poolse inwoners reageerden op de Duitse inval van 1 september in Polen, en koelden hun woede op de Volksduitsers in die stad. Nadien zijn Duitse Einsatsgruppen voerden in de weken erna vergeldingsmaatregelen uit, waarbij ca. 10.000 Polen werden vermoord als vergelding.

Veel Volksduitsers sloten zich gaande de oorlog aan bij het Duitse leger al dan niet vrijwillig, en waren soms bijzonder bruut tegen hun eigen, zij het Poolse landgenoten.

Veel Polen moesten tijdens de oorlog plaats maken voor Volksduitsers en Rijksduitsers die naar het oosten werden getransporteerd, ook zo’n 1 miljoen Volksduitsers uit Rusland en de Baltische staten werden naar Poolse gebieden getransporteerd, en de Polen werden verdreven richting Warschau, het General Gouvernement Polen genaamd, hun aantal bedroeg ruim 500.000 personen, verstoken van hun huis en haard. Ruim 2 miljoen Polen werd naar Duitsland gedeporteerd, om als dwangarbeider tewerk gesteld te worden.

Na de oorlog werden de Volksduitsers die nog in Polen waren, meestal vrouwen en kinderen en ouden van dagen, verdreven richting Duitsland, of gevangen gezet in voormalige Nazi kampen, ca. 105.000 Duitsers hebben hier gevangen gezeten, en in de meest beruchte stierf ¾ van de gevangenen. Volgens Duitse berekeningen vonden ca. 200.000 Volksduitsers de dood in Polen, maar volgens Poolse historici bedroeg dit aantal zelfs 400.000 Volksduitsers. En werden ook nog eens ca. 520.000 Volksduitsers naar Rusland gedeporteerd, waarvan ca. 1/3 het niet zou overleven.

Tsjecho-Slowakije hield zich ook niet bepaald aan de afspraken, zo werden Duitse scholen gesloten en werd zelfbestuur in Duitse gemeenschappen erg beperkt. Grote groeperingen kwamen in opstand, al in de jaren voor dat Hitler aan de macht kwam, en toen hij eenmaal aan de macht was, werden deze protesten steeds luider, en versterkte Hitler deze sentimenten. De Sudetenduitsers waren grote aanhangers van Hitler in zijn beginjaren, en werden ook wel de 5e Hitlercolonne genoemd. Na de oorlog werden dan ook de Duitsers vanwege hun ontrouw naar Duitsland verdreven. Overigens werden ook hier veel vrouwen en kinderen opgesloten in voormalige kampen, en werden bloot gesteld aan onmenselijke behandelingen.

Veel verdrevenen kwamen in oostelijk Duitsland terecht, en kwamen onder het communistische bewind van de latere DDR terecht. Verenigingen van verdrevenen werden verboden, en zelfs het woord verdrevenen werd verboden, men moest nieuwe burger of voormalige verhuizer gebruiken. De Stasi hield alles scherp in de gaten, sommigen onderhielden contacten met westerse verdrevenen, en werden vanwege staatsondermijnende activiteiten tot soms 7.5 jaar gevangenis veroordeeld. De politiek in de DDR werkte goed, zo goed dat zelfs dat van de ca. 3 miljoen vluchtelingen vanuit de DDR er ca. 1 miljoen verdrevenen tussen zaten, die voor de tweede maal helemaal opnieuw moesten beginnen.

Veel verdrevenen, waren te jong om bewust te hebben meegemaakt wat vluchten en verdreven worden betekende, het waren vooral de ouderen die zich ervan bewust waren, verdreven van huis en haard, met achterlating van al hun bezit, soms hele fabrieken, soms hele welvarende boerenerven, en dan niet geloofd worden op de plek waar je aankomt. Weer anderen verzonnen hele bezittingen om zodoende een grotere schadevergoeding te krijgen dan waar men recht op had.

De kinderen die geen herinnering hebben aan de verdrijving, merken toch, door het gedrag van hun ouders en de omgeving, dat zij duidelijk anders waren, en als zij het niet merkten werd hun wel verteld dat zij, waar zij woonden niet thuis waren maar van elders kwamen.

Dat oorlog onvoorstelbaar leed met zich meebrengt, en dat oorlog meestal de burgerbevolking treft, en dat oorlog vaak vanuit dictatoriaal of godsdienstige overtuiging plaatsvindt, is algemeen bekend, ook dat de ergste oorlogsmisdadigers vaak ontkomen met behulp van vele anderen en geld is ook bekend.

Minder bekend is ook, dat bij de beelden vanuit de Balkan eind jaren 90 van de vorige eeuw, bij vele verdrevenen de oorlogstrauma’s pas of weer boven kwamen, en er toen daadwerkelijk de beelden als voorbeeld konden dienen voor vele verdrevenen die hun trauma’s niet of nauwelijks verwerkt hadden.

Minder bekend is ook, dat pas in 1999 onderzoek is gedaan naar de psychologische gevolgen van de verdrijving, onder 270 representatieve personen. Daaruit bleek dat 80% honger had geleden, 70% ternauwernood bombardementen en of beschietingen hadden overleeft en bijna was omgekomen, en meer dan de helft van de vrouwen was verkracht, sommigen zelfs meermaals. Dat 62 % leed aan het herbeleven, en ca. 25 tot 30 % leed aan post traumatisch stress syndroom (PTSS)

Minder bekend is, dat Nazies de schuld kregen van de moord op ca. 1.400 joden op 10 juli 1941, die in een schuur samengedreven waren in het Poolse dorp Jedwabne, en die schuur vervolgens in de brand werd gestoken, en allen omkwamen.

Na die daad werden ze in een kuil gesmeten en met zand afgedekt.

Pas in 2001 kwam de waarheid boven water, en waren het Poolse dorpsbewoners die, die misdaad hadden uitgevoerd en op hun geweten hadden, maar al die jaren hadden gezwegen.

Minder bekend is ook, dat met behulp van geld, het Vaticaan maar ook de KLM, vele Nazi misdadigers zijn ontkomen naar bijv. Argentinie en Chili, waar dictators van hun kennis van onderdrukking dankbaar gebruik maakten. Voorbeelden zijn o.a. Klaus Barbie, Josef Mengele, Franz Stangl en Adolf Eichmann.

Ook minder bekend is dat percentagegewijs, de meeste Joden vanuit Nederland in Duitsland zijn terechtgekomen.

Minder bekend is ook, dat in Polen door het Russische leger ca. 25.000 Polen zijn vermoord in Katyn, burgers uit de bovenlaag van de bevolking en hoge militairen, en dat het nooit tot een proces is gekomen in bijv. Neurenberg, maar dat het op een akkoord is gegooid tussen Stalin en anderen om zodoende Stalin tot vriend te houden.

Minder bekend is ook, dat ca. 23.000 Nederlanders bij de Waffen SS hebben gediend, percentagegewijs het grootste aantal buitenlanders. Andere cijfers spreken zelfs van tussen de 35 en 40.000, veel in Duitsland tewerk gestelde Nederlanders zouden gedwongen dan wel vrijwillig dienst hebben genomen bij de Waffen SS kort voor het einde van de oorlog, en na het daadwerkelijke einde van de oorlog hebben gezwegen van hun korte militaire avontuur, dit gegeven is niet of nauwelijks na te gaan vanwege de chaotische en ontbrekende administratie tegen het einde van de oorlog.

Althans dat beweren enkele voormalige leden van de Waffen SS.

Minder bekend is ook dat ca. 7.000 Nederlanders in Duitse krijgsdienst zijn gesneuveld, meer dan er Nederlanders in geallieerde krijgsdienst zijn gesneuveld.

Minder bekend is ook, dat ondanks veroordelingen tot de doodstraf of lange gevangenisstraffen vanwege oorlogsmisdaden tegen de menselijkheid, er toch zijn waarvan de doodstraf niet is voltrokken, en dat door de algehele amnestieregeling van de Amerikanen op 31 januari 1951, velen hun straf niet of te weinig hebben uitgezeten, en dat mede daardoor oud Nazies weer gewoon aan het werk konden, alsof er niets was gebeurt.

De communisten die de vijand waren van de Duitsers, waren nu de vijand van de Amerikanen en het westen, de koude oorlog was een feit, het kon zo maar weer opnieuw beginnen.

Algemeen bekend is wel, dat er heden ten dage nog steeds zware oorlogsmisdadigers vrij rondlopen, sommigen al vanaf de 2e wereldoorlog, anderen vanaf de Balkanoorlog, weer anderen vanuit Afrika, kortom het is van alle tijden en het zal steeds weer gebeuren, de Verenigde Naties, NAVO, EEG, Unie van Afrikaanse landen en vele, vele andere machtsblokken ten spijt, hun tanden liggen in een bakje op het nachtkastje, en slapen rustig verder.

Anton G.M.Heijmerikx

Colofoon:

Diverse internetsites

Drittes Reich- Atlas Verlag

Voor altijd verdreven- Wiesje Kuijpers, Masterscriptie Culturele Antropologie 2006

Andere tijden 2001

Van Leningrad tot Berlijn.- P.Pierik

12 Comments

  1. G.J. Goosen
    november 18, 2012

    Ik vind het hele artikel nogal rommelig in elkaar gezet. Ook zijn enige beschreven zaken volgens mij historisch op zijn minst twijfelachtig of zelf pertinent onjuist.

  2. burdack wilfried
    maart 1, 2013

    ben 02.02.1945 Verdreven uit schônfeld an oder door het roode leeger

  3. Hans
    juli 18, 2014

    Duitsland is natuurlijk het meeste zelf schuld… Kijk eens wa ze de wereld hebben aangedaan. Een slaafs volkje achter een boosaardige clown aanrennen… Tjonge.

  4. A.G.M. Heijmerikx
    juli 19, 2014

    Het is een herhaling van de geschiedenis, zonder dat velen ervan leren. Ook heden ten dage lopen velen achter populistische figuren aan. Ook in Nederland lopen velen achter Wilders aan en in het verleden achter Fortuin.
    Maar iets genuanceerder is het natuurlijk wel voor die periode. In tijden van bittere armoede in de jaren 30 van de vorige eeuw, waar een man als Hitler velen werk en eten bezorgde, was de keus niet moeilijk. Was je tegen dan verdween je in de werkkampen om heropgevoed te worden, o.a. in Emsland waar in het midden van de jaren 30 al 15 werkkampen waren voor tegenstanders. En de vluchtelingen waar het artikel over gaat, waren die Duitsers die in het verre verleden al uit Duitskand waren vertrokken naar o.a. Rusland en andere landen in het oosten, die werden op het eind van de oorlog door het Rode leger opgejaagd, heel veel vrouwen beestachtig verkracht en nadien vermoord, terwijl de meesten niet aan de oorlog hadden meegedaan. En natuurlijk is Duitsland meerdere malen de oorlogen begonnen, duidelijk, maar kijken wij naar de geschiedenis van Nederland in o.a. Ned. Indie, dan komen wij er ook niet netjes vanaf. Met vriendelijke groet Anton Heijmerikx

  5. louis
    oktober 18, 2014

    Allemaal erg triest,treurig,tragisch en troosteloos,maar hoe langer e.e.a. geleden is,
    hoe meer mensen alleen nog maar naar de gevolgen kijken en niet nar de oorzaken;
    zo al het nooit helemaal duideijk worden hoeveel mensen door de duitsers en niet te vergeten oostenrijkers zijn omgebracht in oost-europa, de schattingen varieren van
    20 miljoen (met zekerheid) tot 25 miljoen;meer dan duizend steden en dorpen zijn
    tussen september 1939 en januarie 1945 vernietigd, kapotgeschoten, overreden met
    tanks, met vlammenwerpers aangevallen, etc.Erg moedig om een dorp in de oekraine
    bijvoorbeeld plat te rijden met tanks terwijl en nergens een militaire tegenstander te
    bekennen is (de eerste jaren)en de bevolking te vermorzelen.het zal iedereen duidelijk zijn dat toen de russische oorlogsmachine eenmaal op gang kwam, mede
    door het amerikaanse “”lend and lease ” programma, de russische soldaat de duitsers
    en oostenrijkers meer begon te haten met elke kilometer dat berlijn dichterbij kwam
    ook de vrouwen die verkracht werden ,inderdaad niet fraai, stonden jarenlang luid
    juichend met hun rechterarm omhoog te als ze ook maar een glimp van hun schizofrene,gluiperige,criminele,psychopatisch,grootheidswaanzinnige,antisemitsche,onbetrouwbare “leider” ontwaardden.al in 1933 hadden weldenkende duitsers en
    in 1939 weldenkende oostenrijkers moeten inzien dat deze man en zijn entourage hun ondergang zouden worden, en hadden wij nooit een misdadiger als seyss-inquart in nederland moeten verdragen

  6. Charles
    februari 16, 2016

    Minder bekend (c.q. totaal onbekend) is ook dat van de teruggekeerde Nederlandse Waffen SS mannen in de periode 1945-1954, nogal wat SS’ers in dienst zijn gegaan in het Nederlands leger. Sommigen konden niet wennen aan hun burger bestaan, misten de Kameraderie, ondervonden problemen in het naoorlogs Nederland of wilden zichzelf reabiliteren. Ze dienden in Indonesie alsook Korea. Deze voormalige elite manschappen staken door hun training en ervaring met kop en schouders uit boven hun meestal groene en onervaren Nederlandse kameraden, die hun aanwezigheid in hun rangen maar wat waardeerden. De hypocrisie van de tijd was echter zo, dat deze manschappen veelal voor hun moed en inzet werden doodgezwegen (want ‘fout’) en niet de hun toekomende onderscheidingen werden toegekend. Een klein stukje Nederlandse militaire geschiedenis die nog steeds een ongemakkelijke blijft. Hopelijk zal hierover ooit nog eens een grondig onderzoek naar gedaan worden want ook dit stukje Nederlandse geschiedenis mag/moet opgeschreven worden.

  7. emma
    februari 18, 2016

    ik vind het artikel de goede info geven, maar het is erg rommelig. #hans het is onlogisch om te zeggen dat het Duitslands eigen schuld was, dat is net zoiets als heel Nederland ervan beschuldigen dat ze het met Wilders eens zijn

  8. Carel
    april 4, 2016

    Ik ben nu 82.Ik heb het dus “mee gemaakt” Maar in Nederland heb ik dit verhaal NOOIT gehoord.Door de film “mijn Duitse moeder”weet ik er nu iets van en ben me rot geschrokken.

  9. brandert
    december 24, 2016

    Dat er veel onnoemelijk veel mensen tijdens de oorlog zijn omgekomen is natuurlijk bij iedereen bekend en al vele malen beschreven. Dat de zogenaamde beschaafde landen na de oorlog het nog zover hebben laten komen dat 100 duizenden of zelfs miljoenen Duitsers het leven hebben laten, daar hoor je stuk minder over. Welke partij (good or bad) dan ook, het beestachtige van de mensen komt in dit soort extreme situaties naar boven. En ja, gewone man en vrouw is altijd de klos. Lijkt mij een onderwerp om ook bij stil te staan bij toekomstige doden-herdenkingen.

  10. Mink
    februari 8, 2017

    Rommelig verhaal? Misschien helpt het om op Wikipedia het lemma Verdrijving van Duitsers na de tweede wereldoorlog te lezen.

  11. Leo
    februari 12, 2017

    Dat er door Duitse Nazi’s onvergefelijke misdaden zijn gepleegd staat vast. Dat de modale Duitser uit die tijd over van alles op de hoogte was, betwijfel ik ten zeerste. Dat de Duitse bevolking zelf, minderheden aan het verkrachten en uitmoorden was, betwijfel ik ook, maar andersom gebeurde het wel, en in zeer grote mate door de plaatsvervangende bevolking, het oprukkende Rode leger en ook anderen. Dit alles drukt op de huidige Duitsers en in mindere mate het ganse Westen en er blijft een zweem van schuld waardoor de overrompeling door de huidige barbaren stilzwijgend wordt ondergaan, ter totale vernietiging van het vrije Westen. Gewetenloze tolerantie!

  12. Mink
    februari 16, 2017

    Voorafgaand en in de afspraken van Potsdam waren de geallieerden, de Sovjet-Unie inbegrepen en zeker ook de nieuwe nationale regeringen van Polen en Tsjechoslowakije het erover eens dat ”Duitsers” radicaal dienden te verdwijnen uit alle Midden-Europse staten behalve uiteraard Duitsland en Oostenrijk. Alleen met nationaal zuivere en homogene natiestaten kon Midden-Europa in de toekomst een nieuwe oorlog met Duitsland voorgoed voorkomen. Alleen het waren er nogal veel: 6 tot 8 miljoen behorende tot Duitstalige minderheden leefden in deze staten. Daarbij kwamen er dan nog eens negen miljoen Duitse staatsburgers uit de Duitse provincies die Polen en de Sovjet-Unie mochten gaan annexeren. Die gebieden moesten dan wel schoon opgeleverd worden. Een en ander kon niet anders dan met geweld gepaard gaan. Al deden veel historici uit deze landen het later voorkomen alsof die Duitsers gewoon hun koffers pakten en op de trein stapten om, nu de oorlog was afgelopen, maar weer eens “naar huis te gaan”. Nog altijd is een gezamenlijk beeld van wat toen gebeurde niet tot stand gekomen. De zaak is een taboe en in het handhaven daarvan – “hier hebben we het dus niet meer over” – geven progressieve Duitsers en hun nationalistische oosterburen elkaar ferm de hand. De westerburen van Duitsland hebben daarvoor een mooie uitdrukking: bien de se trouver ensemble.

Geef een reactie