heijmerikx.nl

Information

This article was written on 02 mei 2007, and is filled under Oorlogsperiode.

Slachtoffers van WO II, militairen en burgers.

Concentratie, gevangen of interneringskampen, waar meestal grote aantallen personen zonder vorm van proces kunnen worden opgesloten, die een gevaar voor de gemeenschap, of die zelf gevaarlijk geacht worden naar de mening van de dan aan de macht zijnde personen.

Moeilijk is aan te geven, wat de definitie is van die kampen, verschillende omstandigheden liggen daaraan ten grondslag.

Zo is het van belang, wie er de bewakers leverde, wie de commandant was, en onder welke omstandigheden men werk moest verrichten, en in welke periode.

Deze concentratiekampen, worden meestal toebedacht aan de Nationaal Socialisten van Nazi Duitsland, maar waren al in gebruik bij de Spanjaarden eind 1800 op Cuba, en iets later ook door de Engelsen in Transvaal en de Oranje Vrijstaat.

Het was Julius Streicher, Nationaal Socialist, die een fanatiek antisemitisch schendblad der Stürmer opricht in april 1923, en zo de bevolking indoctrineert in een economisch moeilijke tijd. Julius Streicher overigens die in de Neurenberger processen in 1946 werd veroordeeld voor misdaden tegen de menselijkheid, waarvoor hij werd opgehangen op 16 oktober 1946.

Na brand in het Rijksdaggebouw op 27 februari 1933, waarvan Marinus van der Lubbe de schuld kreeg, en na een proces veroordeelt en onthoofd werd op 10 januari 1934 in Berlijn. Het kwam de nazi’s goed uit, die Rijksdagbrand, want 1 dag later komt er een verordening van de Reichspräsident, -zum Zchutz von Volk und Staat zur Abwehr kommunistischer staatsgefährdender Gewaltakte-, en ligt de weg open voor de eerste kampen.

In 1933 onder de noemer voor misdadigers, asocialen, en later ook de joden, zigeuners en homoseksuelen, maar feitelijk voor de tegenstanders van het Nationaal Socialisme.

Het feit dat het om misdadigers zou gaan, is heel lang gebruikt om te ontkennen dat men wist van het bestaan van die kampen, maar als een Duitse Nobelprijswinnaar voor literatuur onder de gevangenen zit, die ook aan de gevolgen van zijn gevangenschap is overleden, dan is dat niet erg geloofwaardig. Ook het feit, dat inlichtingendiensten die toch heel veel te weten zijn gekomen over Duitsland en de bezette gebieden, maar niet in staat waren om iets te doen aan het leed in de kampen, bombarderen van de spoorlijnen welke de gevangenen aanvoerden, beschieten van de wachtposten, bombarderen van de omheiningen zodat eventueel vluchten mogelijk zou zijn, had toch tot de mogelijkheden kunnen bestaan.

Het was zelfs pas op 17 december 1942 dat voor het eerst Londen protest aantekende, namens de geallieerden, tegen de Duitse oorlogsmisdaden.

Allen werden te werk gesteld, vaak onder abominabele toestanden voor de Duitse industrie, in steengroeven, veengebieden, bosbouw, verdedigingswerken enz. waar men mensen tekort kwam, omdat de mannelijke bevolking meestal verplicht in het leger opgeroepen was, en dus in de industrie ontbraken.

Deze gevangenen, droegen dus ongewild en onvrijwillig bij aan de oorlogsvoering, en dat was een niet onbelangrijke bijdrage aan bijv. de Duitse oorlogsproductie.

Daarentegen, werden zij bijzonder slecht behandeld, slecht gekleed, slecht gevoed terwijl de medische zorg ernstig tekort schoot.

Mede daardoor hebben ontelbaar velen die verschrikkingen niet overleefd.

Ook de vernietigingskampen zijn concentratiekampen, alleen had men daar geen enkele kans het te overleven.

Het waren vooral Joden die daarvan het slachtoffer werden.

Het 1e vernietigingskamp welke als zodanig werd ingericht was Chelmo in Polen, daar werden personen samengeperst in een afgesloten vrachtauto en rondgereden, terwijl de uitlaatgassen in die afgesloten ruimte werden gevoerd. 340.000 mensen zijn zo afgemaakt, de meeste door koolmonoxide vergiftiging.

Daar kwamen later nog bij, Belzec (600.000), Sobibor (275.000) en Treblinka (731.000). Het verschil met Chelmo was, dat deze laatste kampen beschikten over ruimten waar de uitlaatgassen van zware dieselgeneratoren uitkwamen.

Auswitz-Birkenau (3.000.000) maakte gebruik van Zyklon-B gas, welke ontwikkeld was door de Firma I.G.Farben, die daarvoor speciaal een fabriek had gebouwd de Buna Werke in de omgeving van Auswitz, (oprichtingsbesluit 22-2-1941).

Dit blauwzuurgas deed de dood vrij snel intreden, waardoor een ongekend efficiënte wijze van vernietiging op gang kwam, afschuwelijk maar waar.

Terwijl men in eerste instantie vuurpelotons had gebruik voor het vermoorden van de Joden, en daarna de koolmonoxidevergiftiging, had men nu eindelijk een systeem gevonden om snel een massa mensen weg te werken. Bleef het verwijderen van de lijken, welke in 1e instantie in massagraven werden gedumpt, maar ook dat werd efficiënter ontwikkeld door de verbrandingsovens, welke dan ook nog bedient werden door de latere slachtoffers.

Diezelfde slachtoffers, werden thuis beroofd van huis en haard, en ter plekke van hun kleding, en tot slot werd in hun as nog gezocht naar het eventuele goud van hun vullingen en of tanden. Weerzinwekkend maar waar, en ook nu zijn er nog mensen die blijven ontkennen dat zoiets gebeurt kan zijn, onvoorstelbaar maar jammer genoeg waar.

Vanuit geloofsovertuiging zijn er ook die geloven dat het Joodse volk altijd vervolgd zal worden vanwege hun moord op Jezus Christus, maar het kan niet zo zijn dat zeer veel generaties later deze veronderstelling nog steeds volgehouden moet worden, en men op de knieën liggend in de kerk, de schouders ophaalt voor deze profetische woorden en het heeft of laat gebeuren. Dat is Christelijk onwaardig.

Alhoewel ik mij persoonlijk ook niet aan de indruk kan onttrekken, dat het Joodse volk, wat verschrikkelijk geleden heeft in het verleden, niet erg vergevingsgezind is tegenover andere volkeren, zoals de Palestijnse, wiens land zij toch ook al heel erg lang bezetten.

Natuurlijk doen zij dat uit lijfsbehoud, maar toen ondergrondse groeperingen tussen 1940-’45 het de Duitsers lastig maakten met aanslagen etc. met soms vreselijke gevolgen van dien, zei vrijwel niemand dat zoiets niet mocht, integendeel, maar men nam wel het Duitse leger kwalijk dat zij vaak vreselijke represailles nam, sterker nog, na de oorlog zijn vele commandanten veroordeeld vanwege oorlogsmisdaden tegen de menselijkheid.

En dat laatste zie ik persoonlijk met de Joodse vrienden van Amerika niet gebeuren in de toekomst, sterker nog, Amerika levert de wapens en dringt er tevens op aan om met de vijandelijkheden te stoppen, terwijl zij met het stoppen van wapenleveranties en het opleggen van wapenembargo’s hun doel mogelijk eerder bereiken. Maar dat kost Amerika vreselijk veel geld, en de steun van de rijke Joodse gemeenschap in Amerika.

Politiek is een duistere ondoorgrondelijke en soms smerige aangelegenheid.

Kampnaam datum oprichting omgekomen (schattingen)

Amersfoort oktober 1941 concentratiekamp 217

Auschwitsch 27 april 1940 samen met Birkenau 3.000.000

Birkenau 8 oktober 1941

Breendonk België 20 september 1940 politiegevangenis

Belzec 17 maart 1942 600.000

Bergen-Belsen 30 april 1943 51.000

Buchenwald 15 juli 1937 (ruim 130 buitencommando’s) 33.000

Chelmno 8 december 1941 340.000

Compiègne Frankrijk augustus 1941 politiegevangenis

Cosenza Italië mei 1942

Chioti Italië mei 1942

Dachau 20 maart 1933 (ca.170 buitencommando’s) 28.000

Dora Salza 27 augustus 1943 (buitencommando)

oktober 1944 zelfstandig (25 buitencommando’s)

Flossenbürg 3 mei 1938 (ca.90 buitencommando’s) 21.000

Gross-Rosen 2 augustus 1940 (buitencommando Sachsenhausen)

1 mei 1941 zelfstandig (ca. 100 buitencommando’s) 25.000

Kauen Litouwen 15 september 1943 (14 buitencommando’s)

Klooga Estland September 1943

Krakau Plaszow 11 januari 1944 (samenvoeging 4 dwangarbeiderskampen voor Joden)

Lublin 9 april 1943 (12 buitencommando’s)

Lichtenberg 15 mei 1939 opgeheven en overgeplaatst naar Ravensbrück

Liebenau januari 1940 opvoedingskamp

Majdanek 21 juli 1941 1.380.000

Mauthausen 28 augustus 1938 (over de 60 buitencommando’s) 65.000

Natzweiler september 1944 evacuatie (ruim 45 buitencommando’s)

Neuengamme 13 december 1938 (buitenkamp Sachsenhausen)

4 juni 1940 zelfstandig 48.000

Ommen strafkamp

Oraniënburg 14 juni 1936 45.000

Sachsenhausen augustus 1936 (meer dan 50 buitencommando’s)

Ravensbrück (ca.30 buitencommando’s) 92.000 vrouwen

Riga Kaiserwald 5 maart 1943 (had ca. 27 buitencommando’s)

Salerno Italië augustus 1942

Schoorl juni 1940 october 1941 straf en interneringskamp

Sobibor 17 mei 1942 275.000

Stutthof 2 september 1939 (over de 70 buitencommando’s) 65.000

Therisiënstadt 24 november 1941 33.000

Treblinka 23 juli 1942 731.000

Vaivara Estland 15 september 1943 (10 buitencommando’s)

Vugt concentratie en Joods doorgangskamp

Westerbork Joods doorgangskamp

Zemlin Servië november 1941

Deze lijst van concentratie en of strafkampen, is bij lange na niet compleet, en de aantallen slachtoffers zijn dan ook beduidend hoger.

Alle bestaande Concentratiekampen komen op 10 dec.1942 onder commando van de -Inspektor der Konzentrationslager der SS Totenkopfverbände- Theodor Eicke met als hoogste baas Heinrich Himmler, hoofd van de SS, en chef van de Duitse politie, na Hitler de machtigste man in Nazi Duitsland.

De lijst is ongetwijfeld veel langer, maar hun namen zijn niet altijd meer te achterhalen, ook doordat sommige kampen als buitenkampen bekend stonden, en onderdeel waren van grotere kampen. Sommige buitenkampen hebben dan ook maar kort bestaan, en er waren er ook die maar een zeer gering aantal gevangenen hadden, zeker als zij werden gebruikt bij korte werkprojecten zoals oogstwerkzaamheden.

De zgn. Neurenbergse wetten van 15 september 1935 maakten al een begin met de uitroeiing van de Joden, en nazificering van Duitsland.

3 wetten werden toen afgekondigd op de partijdag van de NSDAP. De 1e wet verbood huwelijken en buitenechtelijke betrekkingen tussen Joden en Duitse onderdanen of aanverwant bloed. De 2e wet maakte onderscheid tussen staatsonderdanen en Rijksburgers, welke laatste enkel personen van Duits of aanverwant bloed konden zijn, die overigens het Duitse volk en Duitse Rijk aantoonbaar trouw moesten beloven en dienen. Zij hadden dus plichten die verstrekkende gevolgen konden hebben, maar zij hadden ook rechten, en dat laatste hadden de staatsonderdanen niet. Voor staatsonderdanen zoals de Joden betekende het, dat zij hun burgerrechten verloren. Men was Jood, als men 3 of vier joodse grootouders had, en had men er een of twee, dan was men een Mischling, oftewel een halfbloed of bastaard.

De 3e wet maakte, dat de vlag met het hakenkruis de officiële Duitse vlag werd.

De Endlösung, oftewel eindoplossing voor het Joodse vraagstuk in Nazi Duitsland, dat was het stelselmatig en systematisch vernietigen van joods leven in Duitsland en zijn bezette gebieden, en daarmee het Jodendom.

Het was Hermann Goering, die in min of meer onduidelijke termen, namens Adolf Hitler, die nota bene mogelijk Joods bloed in zijn aderen had stromen, aan Reinhard Heydrich opdracht gaf op 31 juli 1941 tot die eindoplssing. Op de Wannsee conferentie in Potsdam van 20 januari 1942 werd definitief besloten, om de 11 miljoen Europese Joden te evacueren, inclusief de Engelse joden, overtuigd als zij waren ook in Engeland de zege te behalen.

Werden er ook nog plannen gemaakt, om al die Joden onder te brengen op het eiland Madagascar voor de kust van zuid Afrika, maar die plannen waren snel van de baan.

Voor het besluit van de Wannsee, waren er al duizenden joden simpelweg opgeruimd door ze in grote getale dood te schieten, o.a. in Polen, maar in de periode daarna werden in snel tempo vernietigingskampen opgericht, met hetzelfde doel, vernietigen van Europese joden.

Schattingen geven het aantal van 6.000.000 omgekomen Joden.

Niet alleen Joden werden vervolgd, gemarteld en omgebracht, ook zigeuners troffen hetzelfde doel, zij werden bij razzia’s opgepakt in de jaren 1940 in Duitsland en Polen, en afgevoerd naar concentratiekampen. Bekend is dat in Auschwits-Birkenau op sommige dagen enkele duizenden zigeuners per dag werden vergast, en ook dat zij op verschrikkelijke wijze soms -medische- proeven moesten ondergaan. Bekend is ook, dat zij in grote getale in de Balkan, en Rusland, hun voornaamste leef en woongebied, afgemaakt werden door Einsatsgruppen van de SS, en waarbij vele duizenden het leven lieten.

Maar ook Oekraïense en Kroatische nationalisten die heulden met de Nazi’s, lieten zich niet onbetuigd, en hun aantallen overtreffen die van de Einsatsgruppen.

Schattingen van omgekomen zigeuners lopen uiteen van tussen de 400-500.000 slachtoffers, en na de oorlog heeft het onevenredig lang geduurd, voordat zij in de geschiedschrijving enige aandacht kregen.

Ook de groep van de homoseksuele mannen en vrouwen waren doelwit van de Nazi’s, ook zij werden waar mogelijk opgepakt en vermoord, al dan niet in concentratiekampen, en ook de vrijmetselaars waren een groep van vervolgden.

De groep van de geestelijk gehandicapten, werden ook in een 5 tal speciale klinieken omgebracht, hun aantal beloopt naar schatting zo’n 200.000 personen.

Een der klinieken stond in Hadamar deelstaat Hessen, en daar zijn ca. 15.000 personen door medisch personeel veelal proefondervindelijk vermoord tussen 1940-1945.

Ook zijn in de verschillende kampen opgepakt en omgekomen, krijgsgevangenen vanuit de bezette gebieden, evenals leden van verzets- en ondergrondse groeperingen, individuele tegenstanders van het Nationaal Socialisme, groepen onschuldige burgers welke opgepakt werden na bijv. een aanslag op Duitse personen of groepen, mensen welke ondergedoken waren om aan tewerkstelling in Duitsland te ontkomen. De groep krijgsgevangenen uit Rusland hadden het zwaarder dan krijgsgevangenen uit andere landen, van hen werd al niet eens meer een namenlijst bijgehouden ondanks de Duitse “Grundlichkeit�, deze groep werd behandeld als onmensen, en men schroomde niet hen in grote getale af te slachten, vaak werden zij niet eens krijgsgevangen gemaakt, maar ter plekke neergeschoten.

Kortom, er was altijd wel een gelegenheid om iemand of personen op te bergen onder de in die tijd geldende Duitse wetten.

Dat oorlogen onvoorstelbaar leed veroorzaken, is overduidelijk, de vaak grote aantallen slachtoffers zijn ook vaak onvoorstelbaar, cijfers zijn vaak uiterst kil, maar individueel leed verschrikkelijk.

Wat ligt eraan ten grondslag, dictators, Adolf Hitler kwam uiteindelijk aan de macht door democratische verkiezingen, dat hij daarna als een dictator ging regeren was voorspelbaar, maar toch won zijn partei de verkiezingen.

Etnische tegenstellingen, fundamentalisme, persoonlijke rancune, godsdienst, armoede, macht en ga zo maar door.

De tegenstellingen tussen Nazi Duitsland en het communistische Rusland waren groot, maar toch ook weer niet zo groot, dat Stalin een pact sloot met Hitler over een niet aanvalsverdrag in augustus 1939.

Dat Duitsland op 22 juni 1941 Rusland toch binnenviel, verraste Stalin dan ook erg pijnlijk.

De Nazi’s zagen het Rode gevaar de communisten als een zeer groot gevaar voor hun Nationaal Socialisme, en niet alleen de Nazi’s, maar ook de gevestigde orde zoals de kerken, en andere democratische grootmachten. Die instanties lieten dan ook met hun steun, of op zijn minst door te zwijgen, Hitler tegen de bolsjewisten optrekken. De Communisten daarentegen zagen het Nationaal Socialisme als een groot gevaar voor het communisme, en ook andere gevestigde orden zagen dat, maar lieten die twee giganten dat het liefst onderling uitvechten.

Duitsland had dat dan wel medestanders ?

Italië van Mussolini was zo’n land, maar zijn rol was snel uitgespeeld, mede omdat het Italiaanse leger slecht bewapend en hoofdzakelijk bestond uit infanteristen die slecht gemotoriseerd waren. In betrekkelijk korte tijd, raakten zij ook nog veel manschappen kwijt, in noord Afrika februari 1941 130.000 man en de zomer in oost Afrika nog eens 289.000 manschappen. Bij de inval in Rusland, hielpen nog eens 217.000 man, maar bij Stalingrad werden ook die gedecimeerd.

Spanje met aan het hoofd Franco had sympathie voor Hitler, hij had tenslotte bij de Spaanse burgeroorlog hulp gehad van de Duitse strijdkrachten, zeker van de luchtmacht die als oefening op wat komen ging, Guernica op 26 april 1937, een marktdag, enkele uren gebombardeerd heeft, met gevolg een totaal verwoeste stad, 1654 doden en 900 gewonden. Pablo Picasso heeft een schilderij gemaakt over de verwoeste stad..

Hitler heeft bij Franco aangedrongen om deelname aan de oorlog, maar Franco zag geen mogelijkheden daaraan te voldoen, zeker niet na de bloedige burgeroorlog die nog maar net afgelopen was (1936-1939). Wel verleende Franco steun aan Hitler, zo verleende hij Duitse onderzeeboten en de Duitse verbindingsdienst allerlei faciliteiten, onthield Spanje zich van hulp aan vluchtelingen, en stuurde toch een vrijwilligers divisie, “de Blauwe Divisie� van 47.000 manschappen naar Rusland om daar hulp te bieden. Toen de oorlog wentelde ten nadele van Duitsland, trok hij steun in, en de divisie terug uit Rusland. Het leverde Franco na de oorlog een veroordeling op van de Verenigde Naties, maar het bleef daarbij.

Het voordeel van Spanje’s weigering was uiteindelijk wel, dat de Middellandse zee open bleef voor de geallieerden.

Japan met aan het hoofd de Keizer was medestander van Duitsland, Japan dat net als Duitsland expansiedrang vertoonde, en dat uitte zich in een Anti-Komintern pact met Duitsland op 15 november 1936 voor de duur van 5 jaar, dat hield in een verdrag tot samenwerking tegen de activiteiten van de Communistische Internationale de Komintern.

Ook Italië sloot zich hierbij aan in 1937, maar hield zich weer op de vlakte toen Hitler en Stalin een niet-aanvalsverdrag sloten in augustus 1939.

Na de Duitse inval in Rusland, werd het verdrag nieuw leven ingeblazen, en sluiten zich er enkele Balkanstaten zich hierbij aan.

Noorwegen de partij van Vidkun Quisling had aanvankelijk veel aanhangers, na de oorlog stonden ca. 46.000 Noren terecht voor collaboratie met de Duitsers, en men kreeg maar 71 Duitsers te pakken in Noorwegen.

Denemarken had ook vele ingezetenen die sympathiseerden met de Duitsers, na de oorlog stonden ca. 11.000 personen terecht, en ook hier maar 10 Duitsers die in Denemarken moesten terechtstaan.

België had partijen als Vlaams Nationaal Verbond en het Waals Legioen door de Duitsers toegestaan, en uit hun gelederen kwamen talrijke sympathisanten, die zelfs vrijwillig aan het Oostfront streden. Overlevenden van deze zogenaamde Zwarten zijn na de oorlog voor hun houding vervolgd, gelukkig waren er ook talrijke Witten, leden van verzetsgroepen.

Frankrijk met zijn Vichy regering onder leiding van de dan al 84 jarige maarschalk Henri Philippe Pétain, die op 30 april 1940 aankondigt, dat hij politiek van collaboratie met Duitsland gaat voeren. Pétain overigens was er persoonlijk als anti semiet ervan overtuigd dat de Joden en vrijmetselaars de schuld waren van Frankrijks nederlaag.

De anti Joodse maatregelen waren in eerste instantie zelfs scherper dan in bezet Duits gebied. De Vichy regering regeerde over dat deel van Frankrijk wat niet door de Duitsers bezet was bij de inval van 26 mei 1940 en de tweede aanval van 5 juni 1940, en had een wapenstilstand gesloten met Hitler, en dat tegen de zin van veel Fransen. Dat zo’n overeenkomst met Hitler niet veel voorstelde, bleek dat hij heel gewillig voldeed aan alle eisen die Duitsland aan de Vichy regering stelde. Maarschalk Petain is na de oorlog vanwege collaboratie ter door veroordeeld, maar zijn straf is omgezet in levenslang door Generaal de Gaulle, Petain overleed in 1951, 94 jaar oud.

Generaal de Gaulle die na de capitulatie van Frankrijk uitweek naar Engeland, en daar een regering vormde van Vrije Fransen die na de oorlog de voorlopige regering vormden.

Door die tweedeling van Frankrijk, is dat land bij geen enkele beslissing betrokken geweest, zelfs de datum van de invasie in Normandië, kwam voor de Gaulle als een verrassing.

De Britten en de Amerikanen wantrouwden de Gaulle, en hij op zijn beurt wantrouwde de Britten en de Amerikanen.

Wel is het verzet in Frankrijk groot geweest, en zelfs vermaard, de Maquis heeft vele wapenfeiten op zijn naam staan, en bestond uit ca.100.000 personen, waarvan velen zich hebben aangesloten bij de geallieerden na de landing in Normandië.

De Marquis stond vierkant achter generaal de Gaulle.

Roemenië, had sterke banden met Frankrijk na WOI, maar werd in de jaren naar WOII steeds meer leverancier van Duitsland betreffende grondstoffen en voedsel. Het raakte in de jaren 1940 grote delen van zijn grondgebied kwijt aan resp. Rusland, Hongarije en Bulgarije, en koning Carol II moest plaats maken voor zijn zoon Michaël I, maar de werkelijke macht lag bij generaal Antonescu, leider van de fascistische IJzeren Garde, die vanaf september 1940 een pro Duitse fascistische dictatuur vestigde, en Duitsland volgde in de oorlog tegen Rusland (22 juni 1941).

Toen de Duitse nederlaag zich aftekende, pleegde Michaël een staatsgreep op 23 augustus 1941, en proclameerde de neutraliteit van Roemenië. Maar Duitsland bombardeerden Boekarest op 24 augustus 1941, en koning Michaël I verklaarde Duitsland de oorlog, maar eind augustus haalt Rusland zijn gram, en bezet Roemenië.

Op 12 september is er een wapenstilstand, maar moet Roemenië 15 divisies leveren voor de herovering van verloren gegaan gebied. Na de oorlog komen grote gebieden bij Rusland en Bulgarijë, en wordt uiteindelijk op 30 december 1949 de republiek uitgeroepen, waarna Michaël I aftreed en Roemenië verlaat.

Joegoslavië, was een koninkrijk en werd geregeerd door de regent en pro Duitse prins Paul. Joegoslavië trad op 25 mart 1941 toe tot het Driemogendheidpact, en 3 dagen later was er al een staatsgreep ten gunste van kroonprins Peter II, die als 17 jarige volwassen werd verklaard.

Dat alles uiteraard tegen de zin van Hitler, die al 2 dagen later dat Joegoslavië als militair en staatkundige eenheid moet worden vernietigd. 6 april begint operatie Marita, met o.a. een vernietigend bombardement op Belgrado, en op 17 april capituleert Joegoslavië, en vertrekt de koning en zijn regering naar Londen. Kroatië en Montenegro worden vazalstaten van Duitsland, en de rest wordt verdeelt onder Duitsland, Albanië, Hongarije en Bulgarije.

Spoedig vormen zich verzetsgroeperingen uit voornamelijk Serven, met name Cetniks van het voormalig koninklijk leger, en een communistisch volksbevrijdingsleger. Deze twee groeperingen bestreden ook nog eens elkaar, en schuwden de Cetniks collaboratie niet, zodat het communistische bevrijdingsleger de steun verkreeg van de geallieerden. Datzelfde bevrijdingsleger nam met hulp uit Rusland in oktober 1944 Belgrado in, en riepen op 29 november 1945 de federatieve republiek Joegoslavië uit.

Hun leider was de Kroaat Josip Broz, beter bekent als Tito.

Hongarije, een koninkrijk zonder koningshuis na het afzetten van de Habsburgers na WO I, het kreeg een sterk anti communistisch bewind onder admiraal Horty, een admiraal zonder vloot. Hongarije onderhield goede contacten met nazi Duitsland, maar verklaarde zich na het uitbreken van WO II neutraal, terwijl het in 1938 na de inval van Duitsland in Tsjecho-Slowakije grote delen kreeg toegemeten. Toen Duitsland Rusland binnenviel, verklaarde de premier van Hongarije zonder medeweten van de regering, Rusland ook de oorlog.

Tussen 1942-44 werden pogingen in het werk gesteld, om afzonderlijk tot vrede te komen met de geallieerden, maar Hitler ontbood de Hongaarse premier en gelastte volledige steun aan Duitsland, anders zou Hongarije bezet worden.

2 Dagen later op 19 maart 1944 was dat dan ook al het geval. Premier Horty proclameerde op 15 oktober 1944 de voorlopige wapenstilstand met de geallieerden, en werd prompt door Hitler afgezet. Mede door toedoen van de Duitsers kwam Szalasi, de leider van de fascistische pijlkruisers aan de macht, en daartegen werd het Nationale Onafhankelijkheidsfront opgericht welke vele partijen omvatte, en de daaruit voortkomende regering werd op 21 december 1944 door het parlement erkend, en verklaarde op 28 december 1944 de oorlog aan Duitsland, en sloot op 20 januari 1945 een wapenstilstand met de geallieerden. Tot slot werd Hongarije op 4 april 1945 geheel door Rusland bezet, en in 1949 werd Hongarije een communistische volksrepubliek, met een bloedig neergeslagen opstand in 1965.

Tsjecho-Slowakije, het land dat bij de conferentie van Munchen in september 1938, met goedvinden van Engeland en Frankrijk, grote delen moest afstaan aan Duitsland, omdat daar veel Duitssprekenden woonden (Sudetenduitsers), tevens werden andere delen toegewezen aan Hongarije en Polen, terwijl Duitsland het verdrag op 15 maart 1939 door het overgebleven gebied te bezetten, terwijl Slowakije, (Bohemen en Moravië) Diuits rijksprotectoraat werd, met andere woorden doen wat Duitsland wil, en nam deel aan de oorlog van Duitsland aan Polen en Rusland. De voormalige president Benes van Tsjecho-Slowakije vormde een regering in ballingschap te Londen, en verklaart Duitsland de oorlog

Op 17 december 1941, en knoopt vriendschapsbanden aan met de Rusland. Het blijft redelijk rustig in Tsjecho-Slowakije, totdat een verzetsgroep een aanslag pleegt op Heydrich.

De gevolgen zijn verschrikkelijk, Duitse militairen nemen wraak, door het dorp Lidice van de aardbodem te laten verdwijnen, de mannelijke bevolking te fusilleren, en de vrouwen en kinderen in kampen op te sluiten. Op 5 mei 1945 komt de Praagse bevolking in opstand, terwijl de Russische troepen in aan tocht zijn, op 11 mei trekken die de stad binnen, en de regering Benes keert op 25 mei 1945 in Praag terug.

Oostenrijk, stond op Hitler en zijn troepen te wachten, de bevolking juichte de Duitse militairen toe, en brachten de Hitlergroet. Nergens waren de Duitsers zo welkom als hier. Tenslotte was Hitler in Oostenrijk geboren, en het leek alsof zij hun verloren zoon terughaalden. Later zwakten de Oostenrijkers hun gedrag af, maar het leed was al geschied. Het waren ook vaak Oostenrijkers, die lid van de NSDAP, grote oorlogsmisdaden op hun geweten hebben, en veelal ook daarvoor gestraft zijn.

Polen, kreeg al snel met Duitsland te maken, en wees een ultimatum in 1938 van Hitler van de hand. In september sloot Hitler met Frankrijk en Engeland een verdrag, dat de Poolse grenzen garandeerde, maar dat het Duitssprekende deel aan Duitsland toeviel. Op 1 september 1939 viel Hitler Polen binnen, en Russische troepen aan de Oostkant. Op 17 september capituleerde Polen, en werd Polen verdeeld in 3 delen, west Polen aan Duitsland, oost Polen aan Rusland, en het middengedeelte werd een Generaalgouvernement, eigenlijk een Duits protectoraat onder leiding van de Nazi Hans Frank.

In oktober 1939 begonnen al de wrede vervolgingen tegen de Joden en de intelectuelen in Polen, niet enkel in het Duitse gedeelte, maar ook de Sovjetunie deed er volop aan mee. De gehele Joodse bevolking werd hiermede vernietigd, evenals de maatschappelijke en intellectuele bovenlaag van Polen. Zij werden vrijwel allemaal afgevoerd naar concentratiekampen als krijgsgevangenen, en daar in grote getale omgebracht.

De Poolse kwestie kwam verschillende keren aan de orde bij conferenties tussen Stalin, Roosevelt en Churchil, maar de twee laatste, durfden Stalin niet te veroordelen in zijn houding betreffende Polen. Eigenlijk was hiermede het lot van Polen beslist, terwijl veel polen in ballingschap volop met soms ware heldenmoed mee hebben gevochten bij de bevrijding van Europa, en ook daarin zijn zij vaak in het vergeetboek terechtgekomen.

Toen het Russische leger in 1944 aan zijn opmars door Polen begon, om de Duitsers te verdrijven, werd er een comité van nationale bevrijding in het leven geroepen, het zgn. Lublin comite, terwijl er een regering in ballingschap in Londen zetelde.

Het verzetsleger van de regering in ballingschap begon met de Russische troepen in de nabijheid van Warschau een opstand op 1 augustus 1944, maar de Russische troepen kwamen de opstandelingen niet te hulp, en na 63 dagen van een zware en bloedige strijd met ontelbaar veel doden, moest het restant zich aan de Duitsers overgeven. Daarna kwam het Rode leger weer op gang, en in januari 1945 was Warschau bezet, en in maart 1945 geheel Polen. Uit het Lublin comité werd een voorlopige regering gevormd, en op 28 juni 1945 een regering van Nationale eenheid, waarin de communisten zwaar de overhand hadden.

Het Russische leger viel zwaar te verwijten, dat zij Warschau in de steek liet, en tevens bleek dat dezelfde troepen in Katyn ongeveer 4000 militairen van het Poolse legerofficieren in koelen bloede hebben vermoord, mogelijk al in de jaren 1940.

Officieel is het nimmer tot een proces of onderzoek gekomen, op uitdrukkelijk verzoek van Rusland bij het proces naar oorlogsmisdaden in 1946 te Neurenberg.

Finland, door de overeenkomst tussen Rusland en Duitsland, eiste Rusland grote delen van Finland op, toen Duitsland Polen binnenviel. Finland ging uiteraard niet met die overeenkomst akkoord, en daarom viel Rusland op 30 november 1939 Finland binnen, en bombardeerde Helsinki. Aanvankelijk boekte Finland succes tegen hun grote buur, maar moesten toch capituleren op 13 maart 1940, en moesten de nog zwaardere eisen van Rusland accepteren, en moest grote delen van zijn grondgebied afstaan aan Rusland. Finland zocht toen in het geheim toenadering tot Duitsland, en vocht na de inval van Duitsland samen met hen tegen Rusland, hoofdzakelijk op hun eigen grondgebied, maar ook toen Duitse troepen verder Rusland introkken. Na stagnatie van de Duitse opmars, kwam er in Finland een regeringscrisis, wat tot gevolg had dat de samenwerking met Duitsland werd opgezegd, en men toenadering zocht met Rusland. Rusland wilde wel, maar stelde opnieuw nog zwaardere eisen aan een eventuele samenwerking, en nog grotere delen kwamen bij Rusland, en de bevolking van 400.000 inwoners moest elders hun heil zoeken, en Finland moest 300 miljoen dollar betalen voor de verwijdering van Duitse troepen door Rusland in hun land. Dat laatste ging niet van harte, en Finland heeft uiteindelijk zelf de Duitsers moeten verdrijven, hetgeen in april 1945 pas lukte, met enorme schade, omdat de Duitsers de tactiek van de verschroeide aarde toepaste.

Griekenland, koninkrijk op de Balkan, die na de verovering van Italië op Albanië hun buren, door Mussolini een ultimatum voorgelegd kregen die voor Griekenland onaanvaardbaar was, maar tevens viel Italië Griekenland binnen, maar Griekse troepen sloegen die aanval af. Italië vroeg en verkreeg daarna steun van Duitsland, en Duitse troepen veroverden op 27 april 1941 Athene, waarop de Griekse koning en regering in ballingschap kwamen te Londen. De Duitsers installeerden een marionettenregering, die vanaf 1942 te maken kreeg met hardnekkig en goed georganiseerd verzet te maken kreeg. Helaas gingen de drie groeperingen het elkaar ook lastig maken, zodat na het einde van de Duitse bezetting er een burgeroorlog uitbrak, waarbij de communistisch gezinde beweging het onderspit moest delven in 1949.

Nederland, de NSB van Anton Mussert, die bij verkiezingen in 1935 bijna 8 % van de stemmen haalt. Die aanhang slinkt gaande weg de oorlog, maar die aanhang is relatief groot.

Ook groot is het aantal Nederlandse vrijwilligrs, die hun diensten aanbieden aan de SS om vervolgens aan het oostfront ingezet te worden. Ca. 22.000 personen

Ook groot is het aantal weggevoerde Joden uit Nederland, percentagegewijs het hoogste in de bezette gebieden. Ca. 200.000 personen

Na de oorlog stonden in Nederland ca. 30.000 collaborateurs terecht, en maar 205 Duitsers.

Rusland, viel Polen binnen, nadat Hitler Duitsland dat ook had gedaan, vrijwel gelijk met Duitsland, en na de overwinning van Duitsland en de capitulatie van Polen, nam Rusland het bezette gebied in het oosten onder zijn hoede, en stond dat decennia’s lang niet meer af, maar bleef het bezetten. Dat had tot gevolg, dat bij de bevrijding van Europa, waar Poolse militairen een niet onbelangrijke rol hebben gespeeld, na de overwinning in 1945, niet meer naar Polen terug konden keren, en ontheemd door geheel Europa hun plek moesten vinden, en niet bepaald welkom waren in verschillende landen. Aanvankelijk had Rusland met Duitsland verschillende overeenkomsten gesloten, zoals een niet aanvalsverdrag in augustus 1939, maar gaandeweg brokkelde het vertrouwen in Duitsland af. Toen Nazi Duitsland toch Rusland binnenviel op 22 juni 1941, werden zij elkaars grootste tegenstanders.

Rusland heeft gedurende de oorlog, de meeste slachtoffers te betreuren, en niet enkel omdat er vele krijgsgevangenen in Duitse kampen op vaak beestachtige manier zijn behandeld en omgekomen. Maar ook Stalin had niet veel consideratie met zijn onderdanen, dat blijkt wel uit het feit, dat toen Russische militairen uit Duitse Krijgsgevangenkampen terugkeerden, zij meestal weer werden opgeborgen in Russische kampen, onder het mom, van je had je beter dood kunnen vechten dan overgeven aan de Duitsers. Ook de burgerbevolking in de steden, werd vaak opgeofferd aan militaire belangen.

Zelfs Stalin’s zoon, die in Duits krijgsgevangenschap was geraakt, en toen de Duitsers hem als ruilobject hadden willen gebruiken, werd dat voorstel door Stalin resoluut van de hand gewezen, onder het mom van oorlog is oorlog. Rusland verloor ruim 15.500.000 mensenlevens, bijna de helft van alle slachtoffers van over de hele wereld.

Zweden, Portugal en Zwitserland bleven neutraal in deze wereldoorlog, en hebben veelal naar beste kunnen hulp geboden aan veel Joden en andere oorlogsvluchtelingen, evenals aan neergestorte geallieerde piloten bij hun terugkeer naar veelal Engeland.

Maar Zwitserland heeft ook veel gelden van foute personen bij hun banken ondergebracht, en ook veel geld van Joden, welke laatste groepering veelal niet terugkwamen, simpelweg omdat zij vermoord waren. Het geld van die vermoorde Joden kwam niet terecht bij de erfgenamen, maar bleef in bezit van de banken. Dit kon omdat Zwitserland een bankgeheim kende, die dit soort praktijken mogelijk maakte, en nog steeds is er veel niet bekend, omdat als men het niet zelf aanhangig maakt, de banken het zeker niet doen. Zo hebben dictators van heden en verleden gigantische bedragen op geheime Zwitserse rekeningen staan, en het lijkt mij sterk, als ook niet gerespecteerde personen van nu hun geld daar geparkeerd hebben, legaal of illegaal.

Zinloze verliezen aan kostbare mensenlevens, met onvoorstelbaar persoonlijk leed voor betrokkenen, en dan hebben wij het nog niet over de gewonden, lichamelijk of geestelijk, die vaak voor de rest van hun leven zijn getekend, of soms zelfs geheel aan hun lot overgelaten.

Ook niet over de vermisten, waar niemand ooit taal of teken meer iets van heeft vernomen.

Ook niet over verliezen van bezittingen en eigendommen.

Ook niet over verrijking van personen ten koste van het leed van anderen.

Ook niet over die mensen die hun leven in de waagschaal hebben gelegd, en na de oorlog gedwongen waren te blijven waar zij waren, omdat zij niet terug konden keren vanwege bezettingen van hun land door hun vijandig gezinde mogendheden, en dat vaak op een voor hun vreemde plek waar zij overigens ook niet welkom waren.

Ook niet over die mensen die hun leven in de waagschaal hebben gelegd, en na de oorlog niet de erkenning hebben gekregen die zij wel verdienden.

Ook niet over diegenen, die onder valse verklaringen wel erkenning kregen die zij niet verdienden.

Ook niet over leed van de gewone Duitser, die aan de oorlog part nog deel had, enkel omdat hij of zij geboren is in Duitsland op de verkeerde plek en op het verkeerde moment.

Ook niet over het leed van de slachtoffers, die weten dat zijn of haar belager(s) op een of andere wijze hun straf ontlopen zijn.

Ook niet over regimes die na de oorlog oorlogsmisdadigers binnen hun grenzen opnamen, vaak enkel voor eigen gewin, zodat zij die de hel veroorzaakten, in een hemel kunnen wonen.

Soms ook regeringen, die bezittingen in beslag namen na de oorlog, en het met moeite en soms enkel onder dwang van de rechter teruggeven aan wat anderen rechtens toekomt.

Ook niet over nieuwe eigenaren, die het verworven bezit enkel laten veilen voor het geldelijk gewin, ook al zijn zei volgens de wet eigenaren.

En ook niet over diegenen die nog steeds volkeren veroordelen, zelfs als die na de oorlog geboren zijn.

Kille verliescijfers.

Militairen. Burgers. Totalen.

België                          12.000      76.000      88.000

Bulgarije                      10.000     10.000     20.000

Canada                          37.000                     37.000

Denemarken                      400     1.000         1.400

Duitsland                3.000.000 3.000.000 6.000.000

Finland                          82.000      2.000     84.000

Frankrijk                      199.000 330.000      529.000

Griekenland                  20.000 140.000      160.000

Groot Brittanië           295.000      77.000     372.000

Italië                              330.000      80.000      410.000

Japan                         2.700.000      300.000 3.000.000

Joegoslavië                   300.000   1.400.000 1.700.000

Nederland                       19.000       225.000      244.000

Noorwegen                       6.000            4.000     10.000

Oostenrijk                     230.000      104.000      334.000

Polen                             100.000     5.700.000     5.800.000

Rusland                     8.500.000     7.000.000     15.500.000

Verenigde staten          293.000                              293.000

Hierbij zijn niet geteld de omgekomenen t.g.v. de Japanse agressie, en dat zijn er ook vele miljoenen.

Militaire slachtoffers 16.133.400 mensenlevens

 

Burgerslachtoffers 18.447.000 mensenlevens

 

In totaal dus 34.580.400 mensenlevens

5 jaar oorlog, ca.1825 dagen, ca.18.948 slachtoffers per dag, ca. 789 per uur, ca.13 per minuut en ca. 1 per 5 seconden

Anton G.M.Heijmerikx. Lathen

Colofoon:

De geschiedenis van de 2e wereldoorlog. Uitgave Spectrum 1980

Drittes Reich. Atlas Verlag

Internet sites.

4 Comments

  1. Max
    mei 14, 2007

    Goedemorgen,

    Graag wil ik even reageren op uw site. Oorlogsmisdaden zijn verwerpelijk door wie ze ook begaan worden.
    Men mag alleen nooit de vergelijking opstellen tussen de Jodenvervolging van 1933-1945 en de huidige staat Israel.

    Ook al gebeuren er verschrikkelijke dingen tussen Palestijnen en Israeli’s, er is geen streven van Israel om alle Palestijnen systematisch te vernietigen, (al is er elders wel een handvest(ik meen van PLO, kan ook Hamas zijn)met de tekst: “Wij zullen niet rusten als tot laatste Joden in de Rode zee gedreven zijn”). Dit rechtvaardigd echter geenzins misdaden tegen Palestijnen. Een ander verschil meen ik te mogen vaststellen in de wijze van oorlogvoering t.o.v. elkaar. Het Joodse verzet in WOII richtte zich op Nazi’s/Duitsers welke actief (beroepsmatig) betrokken waren bij de oorlog/Holocaust. PLO, Hamas en andere radicaal-fundamentalistische groeperingen richten zich schijnbaar bij voorkeur op de burgerbevolking, met als enig doel zoveel mogelijk bloed te doen vloeien.

    Verder is het conflict tussen de Palestijnen en de Bevolking van Israel in het leven geroepen door de Britten, gesteund door de Amerikanen (W.Wilson, toenmalig president zag de [palestijnen meer als kolonie van Israel). In de Balfour-doctrine van 1918(?) is de achterliggende oorzaak van het conflict te vinden. Het volgende citaat geeft hierover mogelijk meer duidelijkheid: (http://www.think-Israel.org/rose.yesterdaytoday.html)

    The Balfour doctrine laid the groundwork for a future Jewish State, resulting as it did from the efforts of Lord Balfour[2]. Maurice Samuel understood this to mean that the Jewish claim to Palestine rested on a threefold basis, the present Jewish need at the time, acknowledged Jewish historical claims and general world concurrence. He therefore poses a rhetorical question, “Given a world policy which calls for a Jewish Commonwealth in Palestine, has the Arab world outside of Palestine a valid counter-claim to that piece of territory, to the exclusion of a Jewish commonwealth?”

    Of course, since Samuel’s book, there have been new compelling claims, i.e., Israel’s numerous victories in defensive wars with the Arabs, in which land destined for the Jewish state was recovered.

    Samuel also points to the statement assuring “the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine” and questions whether it included the right to vote away the Balfour Declaration! Had this been the case then the declaration according to Lloyd George would have been “a fraud on the people to whom we were appealing”, i.e. the Jewish people. [3]

    In other words, the granting of political rights to the Arabs in Palestine was never intended. To be more precise, the language of the document makes clear that all the parties concerned would have religious and civil rights, but only the Jews were given political rights. It was the extraordinary choice of the Ben Gurion government to grant political rights to the Arabs, despite the government’s decision to disallow the same Arabs from serving in the army! Permitting the Arabs to serve in the Knesset has undoubtedly been one of the most ill-founded events in Israel’s history.

    Hieruit blijkt zelfs dat David Ben Goerion (Israel’s eerste president)de rechten van de Arabieren in Palestina op hetzelfde niveau als dat van de Joden heeft gebracht. De Engelsen hebben de Arabieren wel burgerrechten en vrijheid van Godsdienst gegeven maar nooit enig politiek (stem)recht.

    In een van de eerste oorlogen tussen Israel en haar buurlanden werden de Arabieren gewaarschuwd door hun bondgenoten om een goed heenkomen te zoeken, omdat de bedoeling was heel Palestina plat te bombarderen. Hiermee werd het probleem van de Palestijnse vluchtelingen in beginsel geschapen.

    Het trieste is dat dit probleem door de jaren heen steeds groter geworden is. De overweldigende en zeer genereuze hulp van de Arabische wereld aan de Palestijnen wordt hier ook vaak vergeten (cynisch). De non-existentie van deze hulp geeft aan dat de Arabische Broeder-volken ook niet geinteresseerd zijn in de Palestijnen. Men staart zich blind op de Israeli’s en dit gaat al zo’n 60 jaar zo.

    Verder wilde ik nog even aanstippen dat de omringende landen van Israel, gedurende de gehele periode van het bestaan van Israel hebben kunnen rekenen op Russische en DUITSE (Egypte V1 en V2, mig-straalvliegtuigen, Irak, Syrie gifgas, Russische “adviseurs”) steun in hun strijd tegen de staat Israel.
    Als Israel verstoken was geweest van Amerikaanse hulp, zouden we vandaag de dag hebben kunnen treuren over vernietiging van het overgebleven Jodendom. Laten we elkaar geen mietje noemen. Kijk maar eens naar de immigratiequota van de USA en Engeland in de dertiger jaren. Om van de overige Europese landen maar niet te spreken.

    Tot slot wil ik opmerken dat de cijfers welke u noemt grote onjuistheden bevatten. Het aantal Nederlandse Joden vermoord door de nazi’s ligt rond de 103.000 (Digitaal monument: 101500). U noemt 200.000 weggevoerde Joden, m.i. waren er minder dan 200.000 Nederlandse Joden voor 1940.

    Excuus voor het uitgebreide karakter, ik heb al gepoogd e.e.a. samen te vatten.

    Vr. Groet
    Max

  2. H.L.J. Huberts
    september 21, 2007

    Vredesdag 21 September 2007

    L.S.

    Indrukwekkend om dit overzicht te lezen van de gevangenen in WO II. Terecht schrijft U dat we de vele slachtoffers in Asie niet mogen vergeten. Men heeft vooral in China zeer veel geleden. En zeer lang, want al jaren voordat de oorlog met Japan begon in 1937 (het incident bij de Marco Polo brug) hielden de Japanners in Mandsjoerije huis.

  3. Mieke van Dorp
    november 6, 2007

    Geachte heer Max,
    Ben het volkomen met U eens,oorlogsmisdaden zijn verwerpelijk,Uw citaat: men mag allen nooit de vergelijking opstellen tussen de jodenvervolging 1933-1945
    en de huidige staat Israel, onbewust doe ik het toch!
    Israel is een betrekkelijk jonge Staat,heeft zich van dit land meester gemaakt door mensen uit hun huis en grond te
    verjagen, als er voor Israel ook maar enig vermoeden bestaat dat er ergens terroristen verborgen zitten, komt er een machtige machinerie op gang , en worden er hele
    Palestijnse wijken platgewalst, daar woont toch ook onschuldige burgerbevolking ? precies zoals U zegt: Hamas
    PLO richten zich bij voorkeur op de burgerbevolking.
    De Palestijnse geschiedenis gaat eeuwen terug,(bijbel) men heeft hen beroofd van huis en haard,men wil hen ondergeschikt maken aan Israel (wat nu al gebeurd)
    Begrijp mij goed, ik keur het geenzins goed, 11 september
    enz. maar een kat in het duister maakt rare sprongen.
    En hiermee geef ik niet alleen mijn eigen mening, maar vele mensen in mijn omgeving denken er precies zo over.
    Mieke

  4. DP
    mei 17, 2010

    BaggerstuAllek.. alleen de aantallen bij de concentratiekampen al.. daar klopt niks van.. Auschwitz 3 miljoen? 1,1 miljoen doden (alle drie de kampen bijelkaar) en 1,3 miljoen gedeporteerden!

Geef een reactie